sine qua non

Come back...

2009-10-14T01:18:00.001+03:00

If I keep holding out,... will the light shine through?
Under this broken roof,... it's only rain that I feel
I've been wishing out the days,... come back

I have been planning out,... all that I'd say to you
Since you slipped away,... know that I still remain true
I've been wishing out the days,...

Please say, that if you hadn't of gone now
I wouldn't have lost you another way
From wherever you are,... come back

And these days, they linger on
And in the night, as I'm waiting on
The real possibility I may meet you in my dream
I go to sleep

If I don't fall apart,.... will the memories stay clear?
So you had to go,..... and I had to remain here

But the strangest thing to date
So far away
And yet you feel so close
And I'm not gonna question it any other way

There must be an open door
For you to
Come back

And the days, they linger on
And every night, what I'm waiting for
Is the real possibility I may meet you in my dream

And sometimes you're there
And you're talking back to me
Come the morning I could swear you're next to me

And it's okay.

It's okay.
It's okay.

I'll be here
Come back
Come back

I'll be here
Come back
Come back

I'll be here
Come back

Le signorine da marito!

2009-03-16T21:46:00.000+02:00

Le signorine da marito - Milly
Ανέβηκε από Rufus60

2008-12-10T12:46:00.008+02:00

Ωχ!! Πιαστήκαμε στη....

Δεν ήξερα αν γίνεται και πως να εμφανίσω κατευθείαν αυτό το βίντεο κατευθείαν στο blog, οπότε σας παραπάμπω στο site του ΣΚΑΙ => http://www.skai.gr/master_avod.php?id=103422

Δε συμφωνώ με όλα όσα λέει ακριβώς, στην αρχή και ο τρόπος που τα λέει ο κο. Πάσχος μού φαινόταν αταίριαστος αλλά σε κάθε περίπτωση δεν απέχει και πολύ αυτό που περιγράφει με το πώς νιώθουμε οι συνομήλικοι φίλοι μου, οι έφηβοι μαθητές μου κι εγώ... Όταν βρίσκομαι με παλιούς συμμαθητές διαπιστώνω κάθε φορά το όδιο: μόλις τελειώσαμε τη σχολή αρκετοί, άλλοι κοντεύουν, και όλοι μα όλοι έχομυε την ίδια ανησυχία. Χωρίς να το εκφράζουμε καθαρά και ειλικρινά πάντα, έχουμε μια τάση φυγής (Αγγλία, Γαλλία, Αμερική...) και ζηλεύουμε όσους από τους 'παλιούς' κατάφεραν να φύγουν για σπουδές στο εξωτερικό. Όχι όπως το σκεφτόμασταν λίγα χρόνια πριν όμως, τότε που μας μάγευε το "εξωτικό" της υπόθεσης, η ανακάλυψη νέου πολιτισμού, γλώσσας, κόσμου, κλπ. - Τώρα κυριαρχεί η επιθυμία "να ξεφύγουμε". Από το σήμερα, το εδώ, όλα αυτά...
Μια θέση στο Δημόσιο μετά κόπων και βασάνων, ένα μέσο του μπαμπά, κανα-δυο διαμερίσματα που νοικιάζουμε και γινόμαστε λιγάκι εισοδηματίες, το λαχείο που είχαν κερδίσει τότε οι παππούδες, τα προσόντα μας -ξένες γλώσσες, πληροφορική, σεμινάρια, συνέδρια, κονέ με καθηγητές, υποτροφίες...- ΤΙ ακριβώς, τι από όλα αυτά βοηθάει; Τι μας εξασφαλίζει ποιοτική ζωή; Τι από όλα αυτά μας κάνει να αισθανόμαστε καλά με τους εαυτούς μας; Ότι δε ξεπέσαμε από τα ιδανικά μας; Ότι είμαστε ακόμα οι ίδιοι εκείνοι που ονειρευτήκαμε ένα δίκαιο κόσμο (έστω λίγο πιο δίκαιο), έναν κόσμο με έμπνευση (έστω λίγο περισσότερη έμπνευση) και τι ακριβώς είναι αυτό που μας δείχνει για τι αξίζει να ονειρευόμαστε; Να περιμένουμε; Να απαιτούμε; Να κυνηγάμε;

Πού να πάω;

Μια κολλητή άνεργη από τότε που τελείωσε τη σχολή της, πάνε 2-3 χρόνια, τη μια δεν έχει εμπειρία, είναι πολύ νέα, δεν έχει δουλέψει αρκετά για να έχει προϋπηρεσία, ε την άλλη θα της πουν ότι μεγάλωσε, και την εμπειρία δε τη μάζεψε κιόλας!! Η άλλη κολλητή τυχερότερη, με το που ορκίστηκε μπήκε σε δουλειά αμέσως, μέσω γνωστού της οικογένειάς της και με τρελές προοπτικές. Δε παίζει να τη διώξουν ποτέ. Η ξαδέρφη έφαγε τα νιάτα της σε ένα γραφείο, τώρα με την οικονομική κρίση της είπαν ότι θα γίνουν μειώσεις στους μισθούς, και αν συνεχιστεούν έτσι άσχημα τα πράγματα θα συγχωνευτεί η εταιρεία με άλλη μεγαλύτερη και θα τη διώξουν γιατί η θέση της καλύπτεται από άτομο της άλλης εταιρείας.

Τι να κρατήσω και τι να πετάξω;

Οι υπόλοιπες φίλες μου -άλλες επίτηδες άλλες όχι- καθυστερούν τη σχολή τους και δεν μπαίνουν στον κόπο να σκεφτούν τι θα γίνει μετά. Κάποιες ίσως να μην έχουν λόγο προβληματισμού, ίσως τις πάρει στη δουλειά του ένας γονιός, άλλες όμως ξέρω καλά ότι θα δυσκολευτούν, όπως εγώ, να βρουν μια άκρη.

Σε τι να πιστέψω;

Όχι άλλο κάρβουνο

2008-12-09T11:28:00.005+02:00

Όπως και το περσινό καλοκαίρι με τις φωτιές... πιο πριν με τα τσουνάμι... πιο πριν με τους δίδυμους Πύργους... έτσι και τώρα νιώθω μουδιασμένη και τρέμω κυριολεκτικά, τα χέρια μου δε μπορούν να μείνουν ακίνητα, το κεφάλι μου γυρίζει, αισθάνομαι πως με έχει επηρεάσει όλο αυτό πολύ παραπάνω από όσο αντέχω.
Δε θέλω να βγω από το σπίτι μου. Όχι γιατί φοβάμαι, απλά δεν έχω διάθεση να κουνηθώ... Θέλω να ψάχνω στο ίντερνετ άρθρα και μαρτυρίες ανθρώπων που τα έζησαν αυτά από κοντά. Θέλω να δω φωτογραφίες του Αλέξη, να ξαναδιαβάσω ότι η Εθνική Βιβλιοθήκη κάηκε, να δω την οργή και των φίλων μου στο status τους στο Facebook... Δε το έχω χωνέψει ακόμα. Αλλά έχω δουλειές, υποχρεώσεις που με αναγκάζουν να βγω από το σπίτι. Δε θέλω να πάω, θέλω να μείνω εδώ, να θρηνήσω. Δεν είμαι έτοιμη να το αντιμετωπίσω όλο αυτό. Όμως πρέπει.

Χτες το βράδυ μετά το τελευταίο μου μάθημα πήγα σε ένα μεζεδοπωλείο που μάλλον ανήκε σ' ένα τοπ μόντελ, και την είδαμε στο διπλανό τραπέζει να μιλά στο κινητό της: "...για το κωλόπαιδο που έριξε τη μολότοφ στους αστυνομικούς... Ναι σου λέω... έχω άνθρωπο στην αστυνομία και μου το είπε..." Η μία φίλη μου, η δασκάλα, κι εκείνη τρομερά αναστατωμένη, δε μπορούσε να μη νευριάσει. Η γυναίκα εκείνη όμως, ήταν φανερά στον κόσμο της, δεν είχε νόημα να επέμβουμε, τι, να της αλλάζαμε γνώμη; Ήταν αργά για να φύγουμε, όμως δε νομίζω ότι θα ξαναπάμε σε αυτό το μαγαζί, ποτέ.
Συζητούσαμε για τους μαθητές μας, η φίλη μου έλεγε πως και τα 8χρονα που διδάσκει έχουν αναστατωθεί κι εκείνα, οι δικοί μου είναι πιο μεγάλοι, στην ηλικία του Αλέξη αρκετοί!! Θέλω να τους αγκαλιάσω γιατί τους λατρεύω σαν αδέρφια μου και λυπάμαι και αγχώνομαι αφού ξέρουν κι εκείνοι πως στη χώρα μας είναι όλα πιθανά... με την αρνητική έννοια. Ζουν σε μια χώρα όπου δεν μπορούν να μιλήσουν; Να διαμαρτυρηθούν; Να δείξουν τι πιστεύουν για τον τόπο τους; Γιατί θα φοβούνται μη τους πυροβολήσουν;;;;;

Ξέρω ότι είναι ακραίο αυτό, αλλά ειλικρινά δε θα είχα κανένα πρόβλημα αν αντί για τα καταστήματα, τα σπίτια και τα αυτοκίνητα αθώων ανθρώπων, οι αναρχικοί καίγανε τη Βουλή και τις βίλες των πολιτικών, τα αμάξια τους... Χτες έμαθα ότι έκαναν αύξηση 300 ευρώ στους Βουλευτές. Και στους συνταξιούχους 1 ευρώ. Χαχα, πότε τελειώνει η παράσταση; Θέλω να φύγω. Δε πειράζει που πλήρωσα εισιτήριο, το έργο δεν μ' αρέσει.

Οι φίλοι μου λένε καλύτερα να είχαμε Χούντα. Δε θα διέφερε και πολύ. Και δεν θα μας κλέβανε στο φούρνο όταν θα πηγαίναμε για ψωμί. Άραγε, και εκλογές να γίνουν, και τα πράγματα να αλλάξουν, είναι βέβαιο πως θα αλλάξουν προς το καλύτερο; Ίσως. Όπως στην Αμερική, πριν τις φετινές εκλογές, όλοι έλεγαν, "όποιος να' ναι! αρκεί να μην είναι πάλι ο Μπους"... Δε πάει πιο κάτω, δεν υπάρχει πιο κάτω όροφος στον πάτο που πιάσαμε, έτσι δεν είναι;

"Αν του πρέπουν του τάφου στολίδια στην ολόρθη του απάνω λαμπάδα με την άσβεστη φλόγα την ίδια την Ελλάδα" Κ. Παλαμάς_

my favourite song for 2008

2008-12-06T23:44:00.006+02:00

Before I laid my eyes on you I didn't even think you existed;
now those buttons on your sweet little face have all gone away...
Memories surround me;
Socks and pillows cuddle me;
Where are you to find me? Who knows? - I've never known...

Το πολλαπλό σου είδωλο - Χειμερινοί Κολυμβητές

2008-12-02T14:18:00.001+02:00

Πήρα φόρα πάλι μου φαίνεται... θέλω να σας δείξω όλα αυτά που κράταγα για μένα πάνω από ένα χρόνο :)

Street performer at Chania!

2008-12-01T11:35:00.004+02:00

Χάθηκα που χάθηκα, ας σας δείξω έστω αναδρομικά μερικά
highlights του καλοκαιριού που πέρασε.... ;-)

Garfield, my love!

2008-11-30T09:58:00.003+02:00

Καπνός..............

2008-07-13T15:49:00.001+03:00

2008-06-08T21:59:00.005+03:00

So tired waiting for you to talk about the things I want to hear, do the things I love to see, show the feeling I wish to live as well...

-Can you take me away from all the bad and guilty, ugly world we're livin' in?

-Do you want my smiles in your happiest of days or

is it unnecessary to have this emotion full of love and passion
flying in the air between you and me?

Βόλτα στην Πλάκα... 3 βδομάδες πριν

2008-05-30T13:54:00.014+03:00

Κάποτε ερχόμουν τακτικά εδώ... Όταν φύγω από την Αθήνα/Ελλάδα θα μου λείψει αρκετά :)
Εδώ πέρα βρίσκω τα πάντα υπερβολικά θελκτικά στο μάτι και έχω την αίσθηση ότι παντού κρύβονται μυστικά. Νιώθω σαν στο σπίτι μου στην Πλάκα, όπως ποτέ δεν ένιωσα στο ηλίθιο προάστιο όπου ζω. Τώρα όμως είμαι σε θέση να παρατηρήσω το εξής. Τα σπάνια απογεύματα που περπατώ τα δρομάκια της Πλάκας, στην Αθήνα - την πόλη που με φιλοξενεί από τότε που γεννήθηκα, είναι πάντα γεμάτα σχήματα και μοτίβα, χρώματα, ήχους, μυρωδιές που νομίζω... δεν υπάρχουν πουθενά αλλού.
Ίσως τούτη η εντύπωσή μου να οφείλεται στις αμέτρητες φορές που η ψυχή μου, η ζωή μου γέμιζε από τη πρώτη μου αγάπη, όταν ερχόμασταν σ' αυτήν τη περιοχή που τώρα αποτελεί θησαυρό αναμνήσεων.

Σήμερα, εν έτει 2008, στις 30 του Μάη ο καιρός με αγγίζει δροσερός στη σκιά αλλά μες στην υγρασία κατά τ' άλλα, μου σπάει τα νεύρα. Παρόλα αυτά, έχοντας ξεφορτώσει τις ώρες μου από τις ασχολίες που πριν δεν επέτρεπαν στην ηρεμία της αγαπημένης μου εποχής να με πλησιάσει, αισθάνομαι έτοιμη να εκμηδενίσω όλα τα άσχημα που έχω ζήσει. Να σκοτώσω τα παράσιτα που έμεναν αγκιστρωμένα πάνω μου δυο χρόνια τώρα. Να ζήσω όπως πάντα ήθελα: απλά, αλλά μεγαλειωδώς ταυτόχρονα. Πώς γίνεται αυτό;
Θέλω να ελπίζω πως είναι πιο εύκολο απ' όσο ακούγεται...

"Μέσα στο δάσος ή πάνω στα βουνά ο άνθρωπος νιώθει νέος, τον επισκέπτονται σκέψεις για την ομορφιά, την αλήθεια, την μεγαλοπρέπεια, τον Θεό…. Μέσα στην άγρια φύση βρίσκω πάντα κάτι πολύτιμο και σπάνιο που δεν πρόκειται να βρω μέσα στις πολιτείες και χωριά".

Αυτά είναι λόγια του Ραλφ Γουάλντο Έμερσον, τον οποίο μελετήσαμε στη σχολή, και θεωρώ πως η φιλοσοφία και στάση ζωής του μού ταιριάζει πολύ. Δεν είμαι άνθρωπος της πόλης. Ναι, θέλω να έχω πολλούς φίλους και να βγαίνουμε κάθε τόσο και σε διαφορετικά μέρη, να εξερευνούμε όλα τα ερεθίσματα που μας προσφέρονται απλόχερα. Ναι, μ' αρέσει να οδηγώ το αυτοκινητάκι μου στην παραλιακή. Μ' αρέσουν τα ωραία εστιατόρια, τα περίεργα σούσι μπαρ ή τα μπάρμπεκιου και οι χαζοαμερικανιές-αλυσίδες με αστεία φορτωμένη διακόσμηση. Αλλά όλα αυτά τα "Μ' αρέσει" δε συγκρίνονται ούτε στο ελάχιστο με αυτά που νιώθω όταν έρχομαι σε επαφή με τη φύση. Τη θάλασσα. Το χώμα. Το πράσινο. Το γαλάζιο ουρανό με τα λευκά πουλιά να τον διασχίζουν. Με τίποτα.

"Αληθινός δείκτης του πολιτισμού δεν είναι το επίπεδο του πλούτου ή της μόρφωσης, το μέγεθος των πόλεων και ούτε η αφθονία των συγκομιδών, αλλά το ήθος των ανθρώπων που ανατρέφει η χώρα."

Γι' αυτό κάποια μέρα, αφού ανακαλύψω αυτά που προσδοκώ σε άλλες πόλεις -και στο εξωτερικό- είμαι σχεδόν πεπεισμένη ότι θα καταλήξω σε ένα όμορφο, παραθαλάσσιο μέρος με πολλά χρώματα, όχι νέον και βαμμένα όπως τα μοντέρνα κτήρια των πόλεων. Θα είναι παραδοσιακά όμορφα, αρχετυπικά! Οι άνθρωποι δε θα είναι απαραίτητα λεφτάδες ούτε θα έχουν τελειώσει το Πανεπιστήμιο, αλλά αυτά που θα συζητάμε θα είναι κι εκείνα απλά και όμορφα. Και γι' αυτό ακριβώς θα είναι μεγαλειώδη. Δε θα χρειάζονται περαιτέρω ανάλυση, επεξηγήσεις και διερμηνείες, όπως είναι τα λόγια των ανθρώπων που συναντώ στην Αθήνα.

"Το μόνο αληθινό δώρο είναι μία δόση από εσένα."

Που λέτε, την επομένη του πρόσφατου χωρισμού μου πήγα μια βόλτα στην Πλάκα, κι εκεί θυμήθηκα μερικές αυθεντικές κουβέντες που αντάλλαξα με τον πρώτο μου έρωτα, όταν διανύαμε αυτά τα στενά πολλές φορές τα καλοκαίρια όταν πηγαίναμε Λύκειο ακόμα, και στο πρώτο έτος της σχολής. Παρατηρούσαμε κάτι αστείες λεπτομέρειες σαν τη ταμπελίτσα στη διπλανή φωτογραφία και λέγαμε χαζομάρες που φυσικά τώρα δε θυμάμαι κατά λέξη. Όμως θυμάμαι τις πραγματικά σημαντικές εκφράσεις των συναισθημάτων μας, που αν σας τις έλεγα τώρα θα γελάγατε ένα μήνα. Δεν με πειράζει πάντως, αφού τέτοιες σκέψεις δεν είχα μοιραστεί με κανέναν σχεδόν πριν από κείνον, και σίγουρα με κανέναν έκτοτε. Γι' αυτό μάλλον δυσπιστώ απέναντι στις ανθρώπινες σχέσεις σήμερα. Πού να βρεις κάποιον να μοιραστείς τα πιο "χωμένα" σου μυστικά, την ουσία του εαυτού σου που φυλάγεται κάπου βαθιά μέσα σου και που μόνο εσύ γνωρίζεις;

Δεν είναι φόβος αυτό που τρέφω ως προς τους ανθρώπους, απλά αμφιβάλλω αν υπάρχουν πολλοί -και ιδιαίτερα στις πόλεις- που να καταλαβαίνουν αυτά που λέω. Που αισθάνονται όπως εγώ. Ή στο περίπου. Οι στόχοι όλων μοιάζουν προσανατολισμένοι τόσο μακριά από τους δικούς μου. Ποτέ δε συγκλίνω με κανέναν. Έχει όμως τόση σημασία τελικά; Δεν ξέρω...

"Τελικά, βρίσκουμε στη ζωή, μόνο αυτά που επενδύσαμε σ' αυτήν."

μόνη μου

2008-05-23T16:28:00.006+03:00

Ν' ανέβουν ζητάνε όλοι, ν' ανέβουν όσο πιο ψηλά...
Πού να κοιτάξεις, δε σου λένε - στο στόχο σου ευθεία ή, σαν ταπεινός που είσαι, χαμηλά;
Μέσα από βλαστήμιες, φανταστικές απόπειρες αυτοκτονίας στην ουσία μεγαλώνω,
χωρίς τις δύσκολες ώρες πώς βίαια θα τραβούσα από το παρελθόν τον εαυτό μου;
Νόμισες ότι χρόνο λένε το γιατρό που νοιάζεται για το καλό μου.
Μα όχι, αρχίζει αλλού η ιστορία, δεν είναι μυστικό πως όσο προσπαθώ μόνη μου αναρρώνω...

Finding my way back to love (?)

2008-05-19T12:18:00.009+03:00

Τρέχεις προς εμένα βιαστικός ...εξαφανίζεσαι για τόσο λίγο... με εκπλήσσεις με φανταστικά λουλούδια και χαμόγελο, φιλάς σαν ερωτευμένο παιδί -- φωνάζουνε τα μάτια σου πως είσαι σε καινούρια μέρη! *Ναι* έχεις περιέργεια, ν' ανακαλύψεις, να πεις αυτά που νιώθεις χωρίς φόβο και πάθος, να ζήσεις έντονα και γρήγορα γιατί δεν έχει νόημα η αναμονή, να αγαπήσεις και ν'αγαπηθείς. Είσαι κοντά - όχι εδώ ακόμα, αλλά πολύ κοντά. Γελάς, μιλάς για όλα, από τα ασήμαντα που όμως έχουν περισσότερο ενθουσιασμό όταν απευθύνονται σε μένα, μέχρι τα πιο σημαντικά, τα δικά σου απόκρυφα και μυστικά, τα προσωπικά. Είσαι δυνατός και χτίζεις θεμέλια για να βασίσεις αυτό που βιώνεις μαζί μου. Δεν διστάζεις να δείξεις, εκτίθεσαι γυμνός και εγώ σε δέχομαι όπως είσαι. Αλλά όχι. Κάπου κρυσταλλώθηκε το πράγμα. Μπα, ιδέα σου ήταν. Δεν ένιωσες τελικά --- γράψε λάθος.

Άντε τώρα να ξαναμυτίσω στην αγάπη.

KOOKS - Always where...

2008-04-13T00:11:00.001+03:00

Το guitar solo τα σπάει!!!!!!!!!!

Εγκαινιάζοντας τη νέα μου φωτό!!

2008-03-27T14:22:00.002+02:00

Μετά και από πρόσκληση της αγαπητής moukelis πρόσθεσα στο podcast στα αριστερά σας 2 τραγούδια που υμνούν το Σ' αγαπώ...
Το "Ακόμα σ'αγαπώ" του Μίλτου Πασχαλίδη μού θυμίζει έντονα μια παλιά μου αγάπη :) αλλά πέρα από αυτό είναι ένα ομολογουμένως πολύ ρομαντικό τραγούδι....... Το "Σ' αγαπώ" των ΠΥΞ ΛΑΞ είναι από τα αγαπημένα μου όλων των εποχών!! Και να μην είμαι ερωτευμένη όταν το ακούω γίνομαι! (για εκείνα τα λίγα λεπτά που κρατάει δλδ...) Φανταστείτε όταν είμαι ερωτευμένη τι γίνεται... !

2008-02-17T10:39:00.004+02:00

Φωτογραφία τραβηγμένη με το κινητό μου.

Βγαίνοντας από το ασανσέρ σταμάτάμε με τη φίλη μου τη κουβέντα και στεκόμαστε χαζεύοντας τη "κούκλα" εδώ. Μετά τα σκαλάκια όπως φαντάζεστε υπήρχε πατάκι, εξώπορτα και πάλι πατάκι έξω από την πολυκατοικία.

Ανοιχτή η εξώπορτα, κόσμος πουθενά. Μια φωνή, μια φασαρία, τίποτα.

Στο γλυκό τριποδάκι ξεκουραζόταν αυτή η ομορφιά, που αν είχε τη τύχη να δει η άλλη Μεξικάνα φίλη που κάνει δυο χρόνια ηλεκτρική, θα είχε πάθει πλάκα! Με τη μούρη προς το ασανσέρ, μας αντίκρυσε κατευθείαν με ένα τρόπο επιβλητικό. Μόνο μουσικογνώστριες δε θα μπορούσα να μας αποκαλέσω, αλλά η κομψότητα του θεάματος ήταν μοναδική. Ίσως και το ότι δεν ακουγόταν απολύτως τίποτα στο χώρο να έκανε τη στιγμή πιο... ιερή.
Αφού έβγαλα τη φωτογραφία και βγήκαμε έξω είδαμε ένα αλαρμισμένο αυτοκίνητο με δυο παλικάρια να κουβαλάνε κούτες και βαλίτσες προσπαθώντας να τα στριμώξουν μέσα. Θα ερχόταν και η σειρά της "κούκλας"...
Η συνέχεια δική σας.

frozen image

2008-02-16T20:46:00.004+02:00

Μια αδιόρατη θαμπάδα του νου με τραγούδια πνίγω
ξανασβήνω τον πόνο με βία που σ' εκμηδενίζει
και μια μέρα θα οδηγήσω σε μέρη που δεν έχω δει
για να ζήσω το φόβο της βεβαιότητας
ότι έκανα λάθος πάλι.

Γαβ!!

2008-02-09T18:36:00.000+02:00

Γαβ γαβ !
Ήθελα να σας πω ότι η Nakupenda δε χάθηκε από προσώπου γης, απλά είναι στο τελευταίο έτος της σχολής της και πήζει στο διάβασμα! Δεν έχει χρόνο να βλέπει τηλεόραση (όπως εγώ! χιχι...) ούτε να γράφει στο blog.... Υπόσχεται με τη πρώτη ανάσα από τις υποχρεώσεις της να κάνει μια επίσκεψη σε όλους να πει ένα γειά! Προς το παρόν σάς δίνει πολλά *φιλιά* μέσω εμού. Ποιος θέλει πρώτος;

Λίζα.

Tears in rain...

2007-12-31T16:10:00.000+02:00

Κάτι όχι και τόσο αισιόδοξο για την αλλαγή του χρόνου. Οι αναμνήσεις μας χάνονται με το πέρασμα του χρόνου όπως τα δάκρυα στη βροχή... Το περιστέρι στο τέλος όμως δίνει πιο θετικό μήνυμα...ίσως.

Κλείσε τα μάτια...

2007-12-23T23:04:00.000+02:00

Γνησιότητα

2007-12-05T23:59:00.000+02:00

Σου προτείνω μια στάση μέσα στον κόσμο, που θα ήταν ίσως δυνατό να την ονομάσει κανείς ηθική της γνησιότητας. Έχεις ανάγκη, στη ζωή σου, από μιαν αξία ανώτερη από τις άλλες, μιαν αξία γνώμονα, μιαν αξία πυξίδα, στην οποία να αναφέρεται κάθε σου εκδήλωση, απόφαση, κρίση, πράξη. Η αξία αυτή, η πιο ωραία σου λέξη, σου προτείνω να είναι η γνησιότητα.

Να είσαι γνήσιος, αληθινός, ακέραιος, ίσιος, σε ό,τι αισθάνεσαι, λες και πράττεις, στον έρωτα, στη φιλία, στην κοινωνική σου δράση – απέναντι σε φίλους κι εχθρούς και, πρώτα πρώτα, απέναντι στον εαυτό σου. Να βαθμολογείς τους ανθρώπους ανάλογα με την ειλικρίνειά τους. Να περιφρονείς ό,τι είναι υποκρισία, κρυψίνοια, διπροσωπία, πανουργία – να τα μισήσεις και να τα απορρίψεις, μια και καλή. Να μην παίζεις με τη ζωή, τα αισθήματα, την πίστη ενός άλλου ανθρώπου∙ να μην καταδέχεσαι να απατήσεις. Να νιώθεις πως απατώντας, κλέβοντας στο παιχνίδι της ζωής, θίγεις κυρίως εσένα, ρίχνεις την προσωπικότητά σου και δεν είσαι πια ικανός να εκτιμήσεις τον εαυτό σου. Να σέβεσαι τον άλλον, να προσπαθείς να τον καταλάβεις∙ να τον βοηθάς, αν αυτό περνά από το χέρι σου. Συχνά, η ζωή μας έχει ν’ αντιμετωπίσει δύσκολα διλήμματα που, μονάχα με πολλή αμοιβαία κατανόηση και βοήθεια, μπορούμε να τα λύσουμε και να τα ξεπεράσουμε. Να μην απαρνιέσαι τα δικαιώματά σου στη ζωή, μα να μη ξεχνάς και τα δικαιώματα του άλλου που βρέθηκε μπερδεμένος μαζί σου. Θα δεις, με τον καιρό, ότι πάντα έχουν κι οι δικές του πράξεις κάποια ψυχολογική δικαίωση. Κι ακόμα, θα σου έλεγα να μη διστάζεις ποτέ να παραδέχεσαι, εκ των προτέρων, ότι κάθε άνθρωπος που σου τυχαίνει στο δρόμο σου είναι τίμιος και ειλικρινής σαν κι εσένα, εκτός μονάχα αν σου δοθούν συγκεκριμένες αποδείξεις για το αντίθετο. Να εμπιστεύεσαι, να είσαι γενναιόδωρος στα αισθήματά σου, να μη λυπάσαι να χαρίζεις το περίσσεμα της καρδιάς σου σ’ όποιον το χρειάζεται. Αν σε γελάσουν, αν σε απογοητέψουν, φύγε και προσπάθησε να μην το συλλογίζεσαι πια. Γύρισε το φύλλο, ξανάρχισε από την αρχή. Ποτέ μην απελπίζεσαι. Ο κόσμος είναι μεγάλος, η ζωή αστείρευτη κι ο άνθρωπος, κατά βάθος, καλός. Κάποιος, κάπου αλλού, σε προσμένει για να σε πιστέψει σαν θεό.

Γιώργος Θεοτοκάς,
«Προβλήματα του καιρού μας»,
Αθήνα, 1956

Γουρλίδικη μέρα

2007-11-07T00:10:00.001+02:00

Κατρακυλούν απόψε σαν πετραδάκια από το λόφο...

...οι μνήμες για πράγματα παλιά.

Φτερά σκορπίζουν καθώς τρέχουν γρήγορα...

...κι η σκιά τους πίσω δε τις προφταίνει πάντα.

Θαλάσσια αύρα που νικάς τα αισθήματα...

...τι να θελες να πεις, πριν φύγω;

Αν ήξερες το δρόμο για το σπήλαιο της λήθης...

...χρειάζομαι αυτό που είχα ξεχάσει κάποτε εκεί.

Αχ, να μπορούσες να μου πεις τη διαδρομή...

...να πάω να το βρω, ίσως τότε θυμηθώ ξανά

πώς είναι ν' αγαπάς.

Say it's possible

2007-10-30T13:56:00.000+02:00

I dedicate this to a good friend...

Thinking nothing of yourself
is very wrong since you
should not always
believe what you
say-
Hurting someone may be
true and at the same time
fake-
Kneeling to your
destiny is sound judgement
but-
good deeds won't be
returned.

Κάτι ακόμα!

2007-10-28T12:19:00.000+02:00

Σκέφτομαι πως η ζωή των ανθρώπων -αν τη δεις από ψηλά, σαν κάποιος εξωγήινος- είναι γρήγορη, απλοϊκή κι ανούσια.

Η βαρετή καθημερινότητα, η ρουτίνα, η κούραση του έντονου ρυθμού ζωής στην πόλη ειδικά, με κάνει να αναρωτιέμαι αν οι φίλοι μου με συμπτώματα κατάθλιψης είναι τεμπέληδες ή αν εγώ είμαι ονειροπόλα και δε καταλαβαίνω γρι από τις αθλιότητες που συμβαίνουν γύρω... Ένας θαυμάσιος άνθρωπος μού είχε πει ότι έχω το σύνδρομο του μεσσία, και γι'αυτό δεν είναι δύσκολο να βρω νόημα σ'αυτά που κάνω. Δεν απαιτώ τίποτα παρόμοιο από τους φίλους μου, όμως δεν ασχολούνται ούτε καν με τους εαυτούς τους κι αυτό με ανησυχεί. Γιατί δε βρίσκουν ένα ενδιαφέρον στη ζωή τους και αφήνονται στο να βαριούνται; Γιατί μένουν κολλημένοι/ες στα ίδια και στα ίδια, αγκιστρωμένοι στο τίποτα; Και γκρινιάζουν κιόλας ότι η ζωή τούς αδικησε, η ζωή είναι πουτ***, η άτιμη, σκληρή, σκατένια ζωή ...
Δε διαφωνώ ότι μας προκαλεί, αλλά στεναχωριέμαι να βλέπω τους φίλους μου αδρανείς, μοιρλίζοντας και βουλιάζοντας στον καναπέ, μην έχοντας όρεξη για τίποτα.

Απ'την άλλη όμως, φαντάζομαι πως για τον καθένα μας χωριστά, η ζωή μας αποτελεί ό,τι πιο πολύτιμο έχουμε, που μπορεί να γίνει κάτι σπουδαίο και σημαντικό. Είναι τα υλικά που δεν έχουμε ακόμα ανακατέψει και μαγειρέψει, μοιάζει με ένα κύμα δροσιάς σε μια ήδη κρύα μέρα... Τη σωστή στιγμή όμως, έστω και αργά! μπορούμε να τη γυρίσουμε ώστε να έχει ένα νόημα που δεν είχαμε ποτέ φανταστεί.

***

Αφιερώνω αυτό το πρόχειρα γραμμένο post σε κάποια που αγαπώ πολύ, καθώς και την απόφαση που -χωρίς να το γνωρίζει- με ενέπνευσε να πάρω.

Hurt

2007-10-21T18:53:00.000+03:00

Προσπαθώντας να ξεφύγω από τον εαυτό μου
κουτουλάω όπου βρω.Όταν αρχίσω να βλέπω πού πηγαίνω
θα είμαι γεμάτη μελανιές.

Μια ερωτική σκυλοψιψινο-ιστορία

2007-10-14T18:51:00.001+03:00

Μια φορά κι ένα καιρό, ήταν μια μικρή γατούλα, πάντα ερωτευμένη. Οι γάτοι που αγαπούσε της φέρονταν όλοι καλά μέχρι που ερωτεύτηκε ένα ξανθό πρασινομάτη γάτο ύπουλο και πονηρό... Τον αγαπούσε για πολύ καιρό αλλά αυτός στο τέλος την κορόιδεψε. Ποτέ δεν είχε φανταστεί τη ζωή της χωρίς την αγάπη κάποιου γάτου. Με νυχιές και γρατσουνιές ήταν διατεθιμένη να κρατήσει τον έρωτα του επόμενου γάτου ζωντανό! Ήθελε η σχέση της να είναι αληθινή και ειλικρινής.

Μια μέρα η γάτα γνώρισε ένα σκύλο. Ο σκύλος φάνηκε να τη συμπαθεί κι έτσι έγιναν φίλοι. Μιλούσαν συχνά, μέρα με τη μέρα γνωρίζονταν όλο και καλύτερα και είδαν ότι έχουν πολλά να μάθουν ο ένας από τον άλλο, δεδομένης της διαφορετικής τους ιδιοσυγκρασίας και φύσης, ασφαλώς... Γρήγορα το αίσθημα μεταξύ τους φούντωσε! Σύντομα, το μόνο που ήθελαν ήταν να κουλουριάζονται στο γρασίδι και να τρίβουν τις μουσούδες τους... Όταν ήταν μαζί περνούσαν υπέροχα, αν και η γάτα ζήλευε καμιά φορά όταν ο σκύλος λιγουρευότανε σκυλίτσες στο πάρκο. Τη ρωτούσε συχνά αν τον αγαπάει κι εκείνη του έλεγε πάντα "ναι" αφού ήταν τόσο διαφορετικός και ξεχωριστός! Είχε καλοσύνη στα μάτια του και της άρεσε που τη γαργαλούσε με τα μακριά του μουστάκια :)
Σύντομα όμως αγχώθηκε η γάτα με το μέλλον αυτής της σχέσης και δεν άντεξε άλλο. Όσο κι αν τον αγαπούσε ήξερε ότι πάντα θα τη βασάνιζε η σκέψη πως μπορεί μια μέρα αυτός να προτιμήσει μια σκυλίτσα! Η ανασφάλειά της μεγάλη, και ο σκύλος μάλλον δεν κατάλαβε ότι μια γάτα έχει ανάγκη από συνεχή επιβεβαίωση. Δε της έφτανε να τη φιλάει, ήθελε ν' ακούει και πόσο πολύ του άρεσαν οι ροζ πατουσίτσες της και ήθελε να της λέει συνέχεια πόσο την αγαπάει και ότι όλες οι σκυλίτσες μαζί δε την έφταναν ούτε στο μικρό της το νυχάκι! Αντί γι' αυτό όμως, ο σκύλος της έκανε πλάκα μιλώντας για σκυλίτσες που ήξερε και που συναντούσε καμιά φορά στο πάρκο του. Έτσι όπως την κοιτούσε και την περιεργαζόταν με τα πέλματα και τη μουσούδα του εκείνη δεν ήξερε αν όντως την αγαπάει γι' αυτό που είναι ή απλά ασχολείται μαζί της επειδή εκείνη του το επιτρέπει! Οι γάτοι ήταν εκεί γι' αυτήν, μα δε την ένοιαζε. Ο έρωτάς της για το σκύλο την πονούσε αλλά το κράτησε κρυφό...

Σιγά σιγά επέβαλλε στον εαυτό της την ιδέα ότι οι σκύλοι είναι για τις σκυλίτσες και οι γάτες για τους γάτους. Έχοντας λοιπόν αυτό στο μυαλό της πορεύτηκε. Εκείνος δεν κατάλαβε γιατί η γάτα του τον αποφεύγει μιας κι εκείνη τον αγαπούσε πολύ για να του πει ότι δεν άντεχε άλλο να είναι μαζί του. Δε μπορούσε να του το νιαουρίσει. Άφησε τον χρόνο να κυλάει μέχρι που ο σκύλος τη ρώτησε "Τι τρέχει και δε μου κουνάς την ουρά σου πια; Έχεις να μου νιαουρίσεις πολλές μέρες. Εγώ σου γαβγίζω από την αυλή μου και περιμένω να σε δω να περνάς το φράχτη να βρεθούμε αλλά εσύ τίποτα..." Τότε η γάτα συνειδητοποίησε ότι έπρεπε να του είχε πει από την αρχή τους φόβους της. Τώρα ήταν αναπόφευκτο να τον πληγώσει. Λίγο αργότερα, ο σκύλος αποχώρησε με δάκρυα να κυλάνε, να διαπερνούν τα μουστάκια και να ποτίζουν τις τριχούλες στα μουσουδάκια του μη μπορώντας να βγάλει από τη σκέψη του τα σκληρά της λόγια... Του είπε ότι δεν υπάρχει τίποτα ουσιαστικό μεταξύ τους, ότι ποτέ δεν ήταν ερωτευμένοι πραγματικά ο ένας με τον άλλον και πως με λίγα λόγια, απλά εκμεταλλεύτηκαν τη διαφορετικότητα για να ζήσουν μια αυταπάτη, ένα όνειρο που δεν είχε βάση για να γίνει αληθινό. Αργά ή γρήγορα "εσύ θα γυρίσεις στις σκυλίτσες σου, όταν συνειδητοποιήσεις ότι εγώ είμαι μια ΓΑΤΑ, ότι δεν είμαι σαν εσένα!" του είπε και εκείνος έμεινε αποσβολωμένος να τη κοιτάει με τα μάτια γουρλωμένα, αλλά γεμάτα θυμό. Εκείνη γνώριζε ότι ίσως μετανιώσει, ίσως σκεφτεί ότι έπρεπε να είχε αφήσει τα πράγματα να κυλήσουν φυσικά και να ζήσει τον έρωτά της, αλλά όχι! Δεν μπορούσε να βασανίζεται. Ήταν δειλή. Τελικά τον αποχαιρέτησε τόσο φοβιτσιάρα που ήταν και προτίμησε να αναζητήσει την τύχη της στις γατογειτονιές και πάλι. Εύχεται να βρει ο σκύλος της μια καλή σκυλίτσα ν' αγαπήσει και να τον κάνει ευτυχισμένο, όπως εκείνη με τις γατίσιες εμμονές της δε μπόρεσε.

(tiggles & imbok2000 τα μέλη του flickr.com από όπου πήρα τις photos)

2007-10-08T14:01:00.000+03:00

Λευκάδα - από παραλία "Κάστρο"

Φυλλομετρώντας μια ζωή
όχι ακόμα ολόκληρη,
μα λίγο μόνη,
διαπίστωσα πως είναι ίδια
μ'αυτή που είχα ονειρευτεί . . .

green love

2007-10-06T00:36:00.000+03:00

Φωτοσυνθέτει η αγάπη

στη χλωροφύλλη της η ζήλεια παίρνει χρώμα
πράσινο -σκούρο-
λαμπερό...
Από το άγχος της ταΐζει
και με τη σπίθα καθημερινά φροντίζει
τα φύλλα, τα κοτσάνια
Πιες γαμώτο, κοίτα τον ήλιο !!!
για να ζήσεις
να μη χαθείς
απ'τον κήπο αυτό ποτέ

...μη με ξυπνάς απ'τις έξι!!

2007-09-29T23:35:00.001+03:00

You Sometimes Don't Get Enough Sleep

You're often more tired than you'd like, and you're probably not getting enough quality sleep.
Sleeping a little more could make you a lot more energetic and happy.
Try having a bedtime, keep your bedroom cool, and only eat fruit before bed.

Do You Get Enough Sleep?

The amount of sleep required by the average person is five minutes more. ~Wilson Mizener

My new wallpaper :)

2007-09-21T00:22:00.000+03:00

Leave me alone tonight

and come back tomorrow

But if you can't stand this fight
abandon me now in sorrow

Soon...

2007-09-20T23:08:00.000+03:00

Μπούχτησα! 5 μαθήματα to go -το λιγότερο- κι εγώ έχω όρεξη για βόλτες, σινεμά, εκδρομές, blogging... Τουλάχιστον το μάθημα που δίνω αύριο (Η Λογοτεχνια και ο Κινηματογράφος της Επιστημονικής Φαντασίας) θα μου δώσει υλικό για ένα ωραίο post :)

2007-09-11T13:46:00.001+03:00

Διαφορετικοί όπως η κιμωλία με το τυρί...

Ααα.. γι'αυτό είναι οι φίλοι!

2007-08-29T21:18:00.000+03:00

Το καλό με τους φίλους είναι ότι μπορείς να είσαι ο εαυτός σου... και συνεχίζουν να σ' αγαπάνε!!!!

Στάχτη

2007-08-25T13:55:00.000+03:00

Κάθομαι να γράψω μια εργασία και δεν μπορώ να συγκεντρωθώ από τον ήχο των αεροπλάνων που περνούν πέρα δώθε πάνω απ' το κεφάλι μας - το σπίτι κοντά στο κύμα που σκάει. Πηγαινοέρχονται προσπαθώντας να σβήσουν ότι μπορούν. Χαίρομαι που τα ακούω, ευτυχώς που υπάρχουν έστω αυτά...

Δεν είναι όμως μόνο ο ήχος τους τη στιγμή που περνούν που με αποσπά, αλλά και οι σκέψεις, οι φρικτοί συνειρμοί που κάνω αμέσως μετά και ξεφεύγω από το θέμα της εργασίας...

Η καρδιά μου χτυπά και με βαραίνει η αναπνοή μου.

Αρκετά ανέμελη και στην κοσμάρα μου στις διακοπές. Τώρα νιώθω το βάρος, το ΒΑΡΟΣ των ενοχών, των ευθυνών, δικών μου και των άλλων. Και πλησιάζουν οι πρώτες μου εκλογές...

***

(άλλο ένα αεροπλάνο πετά με τη κοιλιά του να κοιτά -υποτιμητικά- τη ταράτσα μου)

Διακοπές 2007 Vol.2

2007-08-24T03:06:00.001+03:00

Για ξεκούραση και αναψυχή πήγα στο μικρό και ήσυχο Αγκίστρι, γι’ αυτό και πήρα μαζί τη κολλητή μου. Με την Ε. γνωριζόμαστε από πιτσιρίκια κι έτσι δεν υπήρχε η ανάγκη να μιλάμε κάθε ώρα και στιγμή για να ανακαλύψουμε η μία την άλλη, όπως συνέβη με τις πιο «φρέσκιες» φίλες μου στη Λευκάδα. Αυτό σημαίνει ότι αφιέρωσα πολύ χρόνο στο διάβασμα ενός βιβλίου που όλο έλεγα να ξεκινήσω και όλο το αμελούσα… και φυσικά στον ύπνο! Επίσης στη σιωπηλή απόλαυση νησιώτικων γεύσεων και στην παρατήρηση των ντόπιων και τουριστικών… αξιοθέατων!
Το μοτίβο αυτών των διακοπών ήταν η κατ’ επανάληψη εφαρμογή του νόμου της βαρύτητας! Μέσα σε 5 μέρες είδα πολλά πράγματα να διαγράφουν μια χαρούμενη πορεία από το χέρι μου, το τραπέζι, το κρεβάτι κλπ. στον αέεεερα και μετά με χάρη να προσγειώνονται στα πλακάκια. Μερικά ήταν:

1. το χειριστήρι για το «αρκουδίσιο» και κάπως έτσι διαλύθηκε (με την παράδοση του κλειδιού στη ξενοδόχο, χαιρετήσαμε κι όπου φύγει-φύγει!)
2. ένα μπουκαλάκι με νερό και περίεργα λευκά λουλούδια που είχαμε δει στην παραλία, δυο βήματα απ’ τη θάλασσα.
3. σετ με σκιές ματιών που διασκόρπισαν τη σκόνη τους δίπλα στο κρεβάτι μου και χρωμάτισαν το πάτωμα μωβ, ασημί και μπλε… Ευτυχώς αυτό συνέβη όταν η Ε. είχε νεύρα και τη φώναξα από το μπάνιο με την ατάκα που πάντα πιάνει: «Έλα να δεις κάτι!» και μόλις βγήκε κι είδε τις τρικολόρε πατούσες μου διπλώθηκε στο γέλιο!
Δυστυχώς δεν αρκέστηκα στη ρίψη –έστω και κατά λάθος!- αντικειμένων αλλά έπεσα ουκ ολίγες φορές και η ίδια… Για ν’ αποφύγουμε την πολυκοσμία στη παραλία αποσυρθήκαμε σε μια γωνίτσα όπου μόνο δυο φευγάτοι ελεύθεροι κατασκηνωτές και ένας ψαράς με καλάμι είχαν βρει την ησυχία τους…Οι αχινοί ήταν η ευχάριστη έκπληξη της ανακάλυψής μας και στην προσπάθειά μας να μπούμε στα βαθιά χωρίς να τους πατήσουμε πέφταμε συνέχεια! Έτσι μου θύμισα τις γιαγιάδες που φοράνε ειδικά πλαστικά παπούτσια με τρύπες για να μη γλιστράνε… Δεν ήταν όμως μόνο αυτή η ομοιότητά μου με τη τρίτη ηλικία! Τη τελευταία μέρα, με τη βαλίτσα στο ένα χέρι και το κλειδί στο άλλο, κατεβαίνω τη σκάλα (είχαμε και δωμάτιο σε όροφο, με θέα τη πισίνα, τρομάρα μας) αλλά… όχι ακριβώς! Το αποτέλεσμα των αεροακροβατικών μου –και της βαλίτσας- λόγω σαμποτάζ από τη καθαρίστρια που μόλις είχε σφουγγαρίσει, είναι ότι ακόμα και τώρα με πόνο κάθομαι στη καρέκλα του γραφείου μου…

Τι άλλο, τι άλλο… Α! Ένα κοσμοϊστορικό γεγονός συνέβη τη Δευτέρα 20-8: τραγούδησα δημοσίως. Ω ναι. Πήγαμε με την Ε. σε ένα μπαράκι και δε προλάβαμε να κάτσουμε, μας φέρνει η σερβιτόρα ένα κατάλογο όχι ποτών, αλλά τραγουδιών! Κι ένα χαρτάκι να γράψουμε λέει το όνομά μας και το τραγούδι που θέλουμε να πούμε. Πετύχαμε βραδιά καραόκε προφανώς… Μετά από μια σαγκρία ήμουν σε άψογη ψυχολογική κατάσταση να το κάνω κι αυτό..! Είπαμε το «Σ’ακολουθώ» κι εγώ είχα στο μυαλό μου δύο άντρες την ώρα που ερμήνευα (χμμ, τρόπος του λέγειν): τον Παπακωνσταντίνου κι ένα φλερτ… Πρώτο τραπέζι πίστα καθόταν μια παρέα μεθυσμένων μαντράχαλων και στο στίχο «…στο μαγικό σου το βυθό» έκαναν αναπαράσταση εκεί μπροστά μας στιγμές ξέφρενης κολύμβησης και κάτι που έμοιαζε με πνιγμό! Δε θύμωσα πολύ όμως που μας χάλασαν το τραγούδι γιατί στο τέλος έριξαν το πιο δυνατό χειροκρότημα με πολλά ΜΠΡΑΒΟΟΟΟ!!! Χαχα, ρεζίλι γίναμε πάλι αλλά τουλάχιστον είχε πλάκα :Ρ
Πήγαμε και στο μοναδικό club του νησιού τη βραδιά που θα είχε καλλιστεία αντρών! Φύγαμε όμως πριν ξεκινήσει το show… Την επομένη μάθαμε ότι διασκέδασε τα γυναικεία πλήθη χορευτής oriental και γενικά χάσαμε όλο το τζέρτζελο αλλά δε βαριέσαι. Αράξαμε δίπλα στη πισίνα του ξενοδοχείου με δυο space και χαζεύαμε τον ουρανό, παίζαμε UNO όπως όταν ήμασταν μικρές, λέγαμε αστεία και αναρωτιόμασταν αν αυτό εκεί πίσω από τη κίτρινη ξαπλώστρα είναι ποντίκι ή ξεχασμένο μπρατσάκι…
Όταν η αγαπητή Ε. φιλοτιμηθεί να μου στείλει με το @#$%^&*msn τις φωτογραφίες θα σας δείξω… ένα μονόφθαλμο γατί που τάισα κοκκινιστό αφού στράγγιξα τη σάλτσα, μια ακρίδα σε καλλιτεχνική πόζα (Στοχαστή για σένα), μια μύγα που δαγκώνει, μια υπέροχη παρατημένη βάρκα και ίσως λίγο μαλλί, λίγο φρύδι, λίγο αστράγαλο από μένα και την Ε.!

Stone Sour - Through Glass

2007-08-24T02:16:00.000+03:00

Απ'το 2:03 μ'αρέσει περισσότερο... Τι έχω πάθει με τους ξανθούς τραγουδιστές; Μήπως έχω φετίχ και δεν το ξέρω; :Ρ

bb

2007-08-18T13:47:00.000+03:00

Τα ξαναλέμε σε μια βδομάδα :)

Sign Language

2007-08-16T20:27:00.000+03:00

Αυτό είναι το κανονικό video clip του τραγουδιού "Zombie" των Cranberries:

Ένα κλιπάκι που έφτιαξαν παιδιά για το "Beat it" του Michael Jackson:

Και εδώ 2 διαφημίσεις που χρησιμοποίησαν τη νοηματική...

Athens 2004

2007-08-16T13:44:00.000+03:00

Ο zero2one με κάλεσε να πω τι μου έχουν αφήσει οι Ολυμπιακοί της Αθήνας … 3 χρόνια μετά.
Δε θα πω τι μου έχουν αφήσει σαν μάθημα, αλλά τι θυμάμαι πολύ έντονα από εκείνο το καλοκαίρι.

* Θυμάμαι όταν πέρασε η Ολυμπιακή φλόγα από τη περιοχή μου πήγα να τη δω και φωτογράφισα με το κινητό μου ένα σκυλάκι που η ιδιοκτήτριά του είχε ντύσει ασορτί με το δρομέα και κράταγε στο στόμα του μια μίνι ελληνική σημαία!
* Ευχαριστήθηκα το χειροκρότημα όταν μπήκαν στο στάδιο οι Ιρακινοί αθλητές.
* Δεν είμαι σίγουρη αν τα αδέσποτα σκυλάκια όντως πήγαν σε κάποια στέγη για να βρουν αργότερα ένα σπίτι –ή έστω να επιστρέψουν στους δρόμους- ή αν τα σκότωσαν.
* Σιχάθηκα τον ΕΛΛΗΝΑ για ακόμα μία φορά με αφορμή ένα περιστατικό: μπαίνω σε ταξί με το φίλο μου –ξανθός αυτός ξανθή κι εγώ- και το μόνο που του είπαμε ήταν η περιοχή μας. Δε μιλάμε για αρκετή ώρα και όταν κάτι είπα εγώ πετάγεται ο ταξιτζής και παραπονιέται «Ωχ! Έλληνες είστε παιδιά; Γαμώτο, σας πέρασα για Άγγλους, θα σας τα’ παιρνα χοντρά…».
* Περισσότερο λυπήθηκα που δε πήγα στους Παραολυμπιακούς.
* Δε μ’ άρεσαν οι μασκότ. Ωραία σαν ιδέα αλλά αυτό που είδα δεν ήταν τίποτα το ιδιαίτερο.
* Τρελάθηκα από τη τελετή έναρξης, άντε και λήξης, αλλά όταν ξεκίνησε με εκείνη τη χολιγουντιανή υπερπαραγωγή πίστευα ότι θα το θυμάμαι μια ζωή σαν τότε. Τρία χρόνια ήταν αρκετά…
* Ναι, μετανιώνω που δε πήγα σε ούτε ένα άθλημα, αλλά όχι πολύ. Δε θα δικαιολογηθώ, παρόλο που εκείνο το καλοκαίρι ήμουν ιδιαίτερα busy. Ακόμα κι αν δε θα μ’ άρεσε ο αγώνας που θα έβλεπα, πιστεύω έπρεπε να είχα πάει έστω σε έναν.
* Είχα ξενερώσει με τους εθελοντές που βαριόντουσαν τη ζωή τους, έως μισούσαν αυτό που έκαναν - δε ξέρω πού βρήκε η τηλεόραση τόσους ενθουσιασμένους νέους, όσοι γνώρισα εγώ πάντως έλεγαν ένα ξεψυχισμένο, ψεύτικο ‘Ναι ωραία εμπειρία’ και πάντα συμπλήρωναν ‘Δε θα το ξανάκανα με καμία δύναμη’ …
* Ο Ολυμπιακός Ύμνος, ειδικά ο στίχος με το ‘πνεύμα του ωραίου του μεγάλου και του αληθινού’ δε μου φέρνει στο μυαλό το 2004 αλλά αυτό που φαντάζομαι από το 1896. Το 2004 είδα πάρα πολλούς Έλληνες να ξεσκίζονται στην προσπάθεια –και μαζί να ξεσκίζουν και την εικόνα της χώρας μας- να κλέψουν, να κοροϊδέψουν, να κερδίσουν. Κι από πάνω φυσικά, να ζητήσουν και τα ρέστα, σε τυχόν αμφισβήτηση του Αρχαίου Πνεύματος του Αθάνατου…
* Μακάρι να τα θυμόμουν διαφορετικά, μακάρι να τα είχα ζήσει διαφορετικά. Παντού το ίδιο σκηνικό, μια βιτρίνα σε αμέτρητες παραλλαγές.

***Δίνω τη σκυτάλη στο Στοχαστή, όπως πάντα, στο φτυαράτσι και στον byrona να πουν ό,τι θέλουν για τους Ολυμπιακούς της Αθήνας το 2004.

...

2007-08-15T13:16:00.000+03:00

Βράδυ, όχι πολύ αργά. Αρκετά.

Φυσάει τα μαλλιά μου ρεύμα που μεθάει…
Παραλύω, η μουσική με ταξιδεύει πιο κοντά σου 18 - 260 - 475 χιλιόμετρα…
Όταν σ’ αγαπάω τρέμω μα όταν μ’ αγαπάς εσύ παγώνω, δεν υπάρχει τίποτα άλλο -
πιο κρύα, πιο σκληρή από μια βαθιά χειμωνιάτικη σπηλιά.
Σταρένιο δέρμα τώρα…

Σε βλέπω μπροστά μου και χαμογελώ αμέσως όταν μου μιλάς
Δε θέλω άλλα λόγια να σου πω, ούτε τα συνηθισμένα
που λες ότι σ’ αρέσουν…
Μη το λες, δεν είναι αργά! όμως...
Είσαι τόσο μακριά που είναι αόρατα κι υπάρχουν άλλα,
δεν τα ξέρεις -

Βλέπω το χρώμα μου ν’ αλλάζει με το φως
του ήλιου
το ψεύτικο του δωματίου
το δικό σου
όλα σαν κάθε μέρα που περνάει, διαφορετικά.
Ίσως όνειρο, δεν υπάρχεις.
Ίσως απατεώνας κατά λάθος ή φάρσα παιδική.
Θα δεις τη γρατσουνιά…
Μόνο θύμισέ της να χρυσαφίσει μια τελευταία φορά πριν κι αυτή μου σβήσει …

Chelsea Dagger - The Fratellis

2007-08-13T14:38:00.000+03:00

Χαλασμένο ασανσέρ

2007-08-12T15:23:00.000+03:00

Στο ακίνητο κουτί

κάθησα κάτω μη τρομάξω

από τη σκοτεινιά

Έκλεισα τα γόνατα

στα μπράτσα μου

και προσπάθησα

να με αγκαλιάσω ολόκληρη

Μυρωδιές που δε θύμιζαν τίποτα

μηχανισμών και καλωδίων

λάδια και βρώμα

γόπες στον πάτο και σκουπίδια

χαρτιά τρόφιμα

Ένα βουητό

μες στο κεφάλι μου

μες στο κουτί

για πάντα

ατελείωτο

Διακοπές 2007 Vol.1

2007-08-11T04:52:00.000+03:00

Δεύτερη φορά στη Λευκάδα, ίσως μου άρεσε περισσότερο από πέρσι. Άλλη παρέα, άλλο χωριό, άλλες παραλίες… Καινούριες γνωριμίες, πολύ γέλιο, ατάκες τρομερές (!!!) και απρόοπτα φυσικά.

Μοτίβο των ημερών αυτών η παλαβή της παρέας, που συνάμα είναι και η πιο λογική, να μας έχει λωλάνει με τον Κώστα Μπρικόλια [είδη για δώρα, είδη για τα πάντα!] => έναν ήχο για κινητά που έχω βάλει στο podcast για να δείτε τι εννοώ ΤΡΕΛΑ… Κάθε μέρα συχνά πυκνά η Ε. μας ‘τραγουδούσε’: «Σαμπό, σκαμπό, ποτήρια, φυσαλίδες, ελληνικόπτερα…! Ποντίκια, χελώωωνες, φοράαααδες μα και γάτες! Ουίσκι, ηρωίνη, κοκαΐνη… και για τους μικρούς μας φίλους: πλαστικά σκατά! μαλλιαρά ανδρείκελα, κουδουνίστρες, ποτήρια –ΟΧΙ το είπα…! Δέντρα, λουλούδια, παγκάκια, διαστημόοοοπλοια! Πατέ με μπακαλιάρο, πατέ με σκορδαλιά, πατέεε, πατέεεεεεε, ΠΑΤΕΕΕ! Ανταλλακτικά αυτοκινήτων, ανταλλακτικά πλοίων, ανταλλακτικά anyway!! Εξοπλισμός κουζίνας, εξοπλισμός μπάνιου, εξοπλισμόςςςς στρατού!...» και άλλα πολλά που –δυστυχώς- θυμόταν η Ε. και μας τα κατέβαζε σε άκυρες στιγμές!! Στο τέλος φυσικά μας το κόλλησε κι εμάς…
*Είμαστε στο ΚΤΕΛ, στο πιο άκυρο μποτιλιάρισμα του κόσμου -100 μέτρα πριν το κέντρο του νησιού, κολλάει το σύστημα και ακινητοποιούμαστε για αιώνες μετά από 5,5 ώρες ομαλής πορείας… Γκκρρρρρ!!! Βλαχοπούλου, Βουγιουκλάκη, Γερμανό, και στο τέλος τη δική μας παραλλαγή «Βγαίνει η ψαρούλα, βγαίνει η ψαρούλα του βαρκά! Από το περιγιάλι, ψαρούλα, ψαρούλα...» από το ράδιο του οδηγού (είχαμε και θέσεις 3- 4 πρώτο τραπέζι πίστα).
*Πρώτο βράδυ- νυχτερινή έξοδος: χαστουκάκια, μπουγελώματα και λοιπές ρομπιές από τις φίλες μου για να με ξυπνήσουν αφού με είχε πάρει ο ύπνος στο κλαμπ! Η μουσική χάλια, και για κακή μου τύχη ήταν έτσι και τις υπόλοιπες μέρες, με λαμπρή εξαίρεση το ‘Πόσο ακόμα’ που έβαλα στο podcast :) Ο κόσμος του νησιού ελεεινά τρέντυ, οι γκόμενες ξεκωλάκια του κερατά, οι λιγδοκάγκουρες κυκλοφορούσαν αβέρτα ενδιάμεσα στους –σαν εξωγήινους- αλλοδαπούς τουρίστες… Ψιλοσιχάθηκα τη ζωή μου στο κλαμπ. Η φίλη μου όμως είχε γνωστούς που σύχναζαν εκεί (ευτυχώς πιο νορμάλ) και πήγαμε άλλες 3-4 φορές…!@#$%^&*
*Στη κρουαζιέρα γύρω από τα Πριγκιποννήσια ο ξεναγός μας είχε την πιο αστεία φωνή που έχω ακούσει ποτέ!! Εντωμεταξύ είχε το όνομα του πρώην μου και το μάθαμε αφού ο καπετάνιος τον φώναζε επί ένα τέταρτο να μαζέψει την άγκυρα για να ξεκινήσουμε. Στο τέλος τον κράζει όλο το καραβάκι (πολύ το ‘φχαριστήθηκα!) και φύγαμε… «Ο Ωνάσης που λέτε είχε ξεκινήσει από το μηδέν. Πήγε για μπίζνα στην Αργεντίνα και γύρισε με πολλά φράγκα… Ας κάνουμε μια ξενάγηση όμως. Από δω βλέπουμε τη φάρμα του Ωνάση, το ορνιθοτροφείο, το χοιροστάσιο, το στάβλο… Εδώ βλέπουμε το σπίτι του Ωνάση, από κει τη ροζ βίλα της Χριστίνας, από δω τη ταβέρνα του Ωνάση, από κει τη ταβέρνα της Χριστίνας, από δω η παραλία όπου οι περίεργοι από σας ψάξατε από πριν να βρείτε τις γυμνές φωτογραφίες του Αριστοτέλη με τη Μαρία… Αυτό το μικρό νησάκι είναι του Λιβανού, που τα έχει με τη πρασινομάτα τη Στάη! Εδώ είναι ένα νησάκι που στοιχειώνει η αυτοκτονία ενός κοριτσιού 17 χρονώ που πήδηξε από το βράχο εξαιτίας μιας ερωτικής απαγαήτευσης…! Και τέλος, ταξιδεύουμε τόση ώρα μαζί και δε σας έχω πει για τη σημαντική προσωπικότητα που είναι εδώ στο πλοίο. Όσοι βλέπετε Πάνια θα ξέρετε τον κο. Τάδε που πήγε και τραγούδησε και έφυγε με 1000 ευρά! Τώρα θα ξαναπάει αλλά διπλός, για να διεκδικήσει με το ταίρι του τα 2000 ευρά! Ένα χειροκρότημα για τον κο. Τάδε!!!» *Το τελευταίο βράδυ 5 το πρωί έξω από το κλαμπ περιμένουμε τον προσωπικό μας σοφέρ και να’ σου ένας τυπάς με ‘γεια σου’ εμφάνιση (ατημέλητο μπούκλα μαλλί, άπλυτο με αράχνες, πρόχειρα ρούχα κι ένα λίκνισμα όλο χάρη) και μας ρωτάει πού να βγάλει τους φίλους του, πρώτη τους μέρα στο νησί… Τα τσιφτετέλια του κλαμπ ακούγονταν μέχρι έξω και ο τύπος ήταν φανερά απογοητευμένος από τη νυχτερινή ζωή της Λευκάδας… Πιάσαμε τη κουβέντα και μας είπε ότι είναι dj στο Βερολίνο και παίζει electro μουσική. Η φίλη μου που είναι απίστευτο σολφέζ μούτρο τον ρωτάει ΤΙ electro παίζει κι εκείνος είπε ‘porno’… Μείναμε λίγο άφωνες και μετά μιλήσανε με τη φίλη μου για τα δικά τους, περί μουσικής… Μας αποκάλυψε ότι έχει και δική του εκπομπή στο ίντερνετ όπου παίζει τέτοια μουσική 5-9 το πρωί…
*Μορφές που συνάντησε τα μάτι μου στο κλαμπ: 20something αεράτος γκόμενος με καπέλο τύπου αστυνόμου Σαΐνη/Σαράντη, πουκαμισιά λινή ανοιχτή μέχρι πάνω απ’ τον αφαλό ν’ ανεμίζει, ασημένια αλυσιδίτσα και βηματισμό-λίκνισμα για πασαρέλα. Ή μάλλον, επειδή έτυχε να τον δω και να μπαίνει στο μαγαζί, η θεαματική του είσοδος συνοδεύτηκε από μια ουάου χορευτική φιγούρα σίγουρα εμπνευσμένη από το Grease… Σύντομα είχα την ατυχία να δω για κλάσμα του δευτερολέπτου τη σκηνή όπου το παλικάρι (…) είχε βάλει το χέρι του μέσα από το παντελόνι ΜΕΣΑ από το λευκό του σώβρακο, σα να αυτοχουφτωνόταν. Τι έκανε μετά με το χέρι στον κώλο δε ξέρω, κοίταξα αλλού γιατί δεν άντεξα και πολύ. Επίσης, 20something τύπισσα περί των 200 κιλών με ασφυκτικά –για κείνη και για μένα- κολλητό σι-θρού μπλουζάκι που άφηνε ακάλυπτο τον αφαλό και τη γύρω περιοχή, κοντή φούστα-ζώνη, βάψιμο για καρναβάλι Πάτρας και πάνω, μη πω και Βραζιλίας, και το καλύτερο από όλα το ύφος της. Ναι αυτό το βλέμμα δε θα το ξεχάσω ποτέ. Ήρθε και της ανήκε το μαγαζί με τη μία. Όλοι και όλα. Οι τοίχοι, τα τραπέζια, τα σκαμπό, τα ποτά, το μπαρ, ο μπάρμαν (κουκλί ομολογουμένως!) οι θαμώνες… Η Βασίλισσα της Νύχτας αυτοπροσώπως.

*Ένα βράδυ πήγαμε σε ένα κοντινό χωριό για φαγητό και γυρίσαμε νωρίτερα από ότι συνήθως και πήρε μια τσικουδιά η Κρητικιά, ένα κρασί η Λευκαδίτισσα κι ένα...γάλα εγώ, κάτσαμε στην αυλή τυλιγμένες με μια κουβέρτα και μιλούσαμε μέχρι το πρωί. Όπως θα 'λεγε ένας φίλος μου "Αυτά είναι." *Μορφή που συνάντησα εκτός κλαμπ, κοινώς, φυσιολογικός άνθρωπος: σε ένα καφετεριομπάρ σε μια παραλία που τιμήσαμε με τη παρουσία μας πήγαμε να πάρουμε δυο καφέδες στο χέρι και όσο περιμέναμε το παιδί να τους ετοιμάσει προσέξαμε ότι ήταν διαφορετικός από τους υπόλοιπους ντόπιους του νησιού. Τραγόμουσο, κεφάλι γουλί, μακό μπλούζα και σορτς. Μίλησε λίγα ιταλικά με ένα τουρίστα και μας ήρθε κεφάτος. Η Ε. τον ρώτησε «Συγγνώμη κιόλας, αλλά επειδή σε βλέπω νορμάλ άνθρωπο, πες μου κάτι. Τι έχει το νερό σας και είναι όλοι έτσι εδώ; Έχουμε να δούμε άνθρωπο σαν εσένα από την Αθήνα!» «Αα, λέει αυτός, αναφέρεσαι στο φαινόμενο…τρέντυ!» «ΝΑΙ!!» λέμε εμείς! «Τι να σου πω… Κάτι το νερό, κάτι ο αέρας, δε ξέρω πώς να το εξηγήσω. Αν θες πάντως να δεις ανθρώπους, να πας στο cookie και στο coconut στο πάνω όροφο καμιά φορά βρίσκεις ΜΟΥΣΙΚΗ και ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ. Αν προτιμήσεις τα άλλα μαγαζιά με τα φώτα και τα τζέρτζελα, είσαι άξια της μοίρας σου.» Το ίδιο κιόλας βράδυ πήγαμε και στα 2 αυτά μέρη και όντως ήρθαμε λίγο στα ίσα μας. Ακούσαμε τζαζ, λάτιν, ροκ, ήπιαμε τη μπύρα μας ωραία και καλά, μιλήσαμε με δυο παιδιά που γνωρίσαμε εκεί και όλα όμορφα. Στα άλλα βλακομπάρ-κλαμπ πάθαινα συχνά αυτό που οι φίλες μου λένε «σύνδεση με Κάιρο» αλλά στην πραγματικότητα παρατηρώ τον κόσμο γύρω… Τους κλασικούς κάγκουρες με το ουίσκι και το τσιγάρο που κοιτάνε λιγουρεμένα όλα τα θηλυκά της πιάτσας και τις χαζογκόμενες να κουνιούνται στο σκαμπό τους (και καλά, χορεύουν επιτόπου) λες και τους έχει μπει… τεσπα. Οι μεν κάγκουρες σκέφτονται «Τώρα εσύ με θες, το βλέπω, το νιώθω, μου κουνιέσαι στη θέση σου και θες να σου ορμήξω παλιο@#!$%&^*@, Τώρα τώρα θα δεις, θα έρθω και θα σε πάω στις τουαλέτες κι εκεί...» και φυσικά δε κάνουν τίποτα, κάθονται με τους μπάκουρες κολλητούς τους και τα μπεκροπίνουν μέχρι να τους διώξουν από το μαγαζί. Οι δε γκόμενες τρελαίνονται από ηδονή στη φαντασίωση ότι όλοι οι άντρες στο χώρο κόβουν φλέβα για τη πάρτη τους ενώ διατηρούν το κρυφό καημό να τους ζητήσει κάποιος το τηλέφωνό τους, για να του αρνηθούν αμέσως μετά προφασιζόμενες ότι δε δίνουν έτσι αβέρτα το νούμερό τους σε αγνώστους, κι αυτό μόνο και μόνο για να ζηλέψει ο άλλος γκόμενος δίπλα με τον οποίο τελικά φασώνονται στη τουαλέτα. Ουφ! Ανάσα. Αυτά παρατηρώ και σε συνδυασμό με τη μπλοκαρισμένη επικοινωνία λόγω ντεσιμπέλ, την απαίσια μουσική, τα καψίματα στα μπράτσα από την αδέξια καπνίστρια φίλη μου (μια φορά της πήρα το τσιγάρο από το χέρι και το έσβησα επιτόπου) και τις άθλιες μορφές που κυκλοφορούν σε απόσταση αναπνοής και τρίβονται πάνω μου γιατί δε χωράνε να περάσουν… ε όχι, δεν είμαι party animal.
*Καθόμαστε στο κλαμπ έξω σε τραπεζάκι δίπλα στη πισίνα, να ηρεμήσει το κεφάλι μας και έρχεται ένας που ήτανε λίγο λιάρδα από τη παρέα μιας που μας κατσικώθηκε, κάθεται πάνω της και μας ρωτάει μία μία όνομα και από πού είμαστε. Όταν φτάνει στην Ε. που έχει και ιδιαίτερο όνομα της λέει «Εσύ με δουλεύεις τώρα. –Όχι δε σε δουλεύω. Έτσι με λένε. –Καλά. Και από πού είσαι; -Από τον Άρη. –Αλήθεια; -Ναι. –Και πώς είναι εκεί; -Αα γαμάτα! Πώς είναι εδώ; Καμία σχέση. –Δηλαδή; -Κάφροι. –Α εσύ με ειρωνεύεσαι. Δεν έχεις τρόπους. Πάω να κατουρήσω.» και σηκώθηκε κι έφυγε… Αυτόν, το «Γήινο» όπως τον λέγαμε μετά, τον πετύχαμε στο ροκ μπαρ –το ωραίο- και μάθαμε ότι σπουδάζει Ιατρική. Ήταν λιγότερο ντίρλα τότε.
*Λέξεις και φράσεις που έμαθα: από τη κρητικιά φίλη μου το ‘ώφου Γιώργη’ με ιδιαίτερη έμφαση στο ‘ω’. Μια τοπική λέξη ‘αμπονόρα’ ή ‘μπονόρα’ που θα πει ‘από νωρίς’ και ‘ξεκωλωτός’ δηλαδή γρήγορος, σούμπιτος. *Ένα ανέκδοτο-αληθινό περιστατικό: παίρνουν τηλέφωνο ένα παππού από τη Κρήτη να του κάνουν φάρσα: (σημείωση: το δήμαρχο του χωριού τον λένε Καφενεδάκη) «-Έλα παππού! –Ναι ποιος είναι; -Παππού άκου με καλά. Μάζεψε τα πράγματά σου, τη κυρα-Μαρία, τα σκυλιά και φύγετε αμέσως από το χωριό! Έρχεται τσουνάμι!! –Ίντ’ έρχεται μωρέ; -Τσουνάμι παππού! –Ίντ’ είν’ τούτο πάλι; -Σεισμός είναι παππού, με επίκεντρο το σπίτι σου! Πες και στο Καφενεδάτση να κλείσει τον καφενέ και να φύγετε όλοι από το χωριό!!!!»

Summertime in Greece

2007-08-01T22:12:00.000+03:00

Μέσα σε ελάχιστες μέρες κανόνισα 2 φορές διακοπές για τον Αύγουστο :)))

Και ήμουν σίγουρη πως δε θα πάω πουθενά φέτος... Ελπίζω να βγάλω καμιά ωραία φωτογραφία με τη μηχανή της φίλης μου να σας δείξω! Άντε καιρός να αποτάξω την εκνευριστική μιζέρια και τη κούρασή μου. Δύσκολη χρονιά έρχεται από Σεπτέμβρη φουριόζα, με 2 εξεταστικές, κάθε μέρα δουλειά από το μεσημέρι ως τη μαύρη νύχτα, μαθήματα το πρωί (i'll try-i promise) κι ένα μπόιφρεντ - θα δείξει. Κι όλα αυτά ενώ θα ετοιμάζομαι ψυχολογικά και... πιο πρακτικά για το ταξίδι της ζωής μου (ευελπιστώ).

Πάντα ο Αύγουστος έμοιαζε πιο μεγάλος μήνας από τους άλλους 11. Σαν να μπορούσα να χωρέσω τα πάντα εκεί μέσα. Όσα δε πρόλαβα να κάνω το φθινόπωρο, το χειμώνα, όσα βαριόμουν να ξεκινήσω την άνοιξη και όσα απέφευγα στην αρχή του καλοκαιριού... Ο περσινός Αύγουστος ήταν όντως γεμάτος από εμπειρίες, γνωριμίες, γέλια, ζωή. Ήταν υπέροχος. Ο φετινός ξεκινάει με βιβλία στο γραφείο αδιάβαστα, αναπάντητες κλήσεις στο κινητό και άλλες εξερχόμενες αλλά μη απαντημένες... Επίσης ξεκινάει με μπόλικη γκρίνια και απόγνωση. Με έμπνευση συμπιεσμένη και τρέλα στα μυαλά. Με δίπλωμα οδήγησης αλλά χωρίς λεφτά για ενοικίαση. Με τη περσινή παρέα, ίσως και καλύτερη, στα ίδια και όχι μέρη.

***

(ένα τελευταίο φιλί πριν φύγω)

Μουσκεύω το χώμα, βρόχινη η φωνή

δίχως σημάδια να μετρώ όσο αναπνέω

Μια λέξη σου σήμερα αρκεί

για όσα είπα, ονειρεύομαι και κλαίω

Τσιγάρο κομμένο, άτιμη σκέψη πού γυρνάς

μα αυτά δεν ήθελες να δεις και φταίω

Πως να το κάνουμε είμαι μπελάς

για όσα είπα, ονειρεύομαι και κλαίω

Ρυάκι η υπέροχη ζωή χωρίς εσένα
κι όμως τα μάτια σου υπομένω, περιμένω
Δεν άφησε η βροχή άλλο σύννεφο πέρα από ένα
για όσα είπα, ονειρεύομαι και κλαίω

Λυπάμαι τη σίγουρη στιγμή αν έρθει
γιατί θα φύγω από δω και μαζί σου ας υποφέρω
Σταλιές τα λόγια στον αέρα φέρνουν μέθη
για όσα είπα, ονειρεύομαι και κλαίω

Αρρύθμιστος ο έρωτας στο πώς ψήνει τη καρδιά
στο φούρνο της κολάσεως θέλει ‘βοήθεια’ να λέω
Κι ο Διάβολος ήξερε να μιλάει μια βραδιά
για όσα είπα, ονειρεύομαι και κλαίω

***

(και για γλυκανάλατο κλείσιμο)

Τρέντυ Λίτσα

2007-08-01T03:00:00.000+03:00

Δυο λόγια της συμμαθήτριάς μου της Λίτσας στον θεολόγο μού έχουν μείνει στο μυαλό και δε λέω να τα χωνέψω. Τώρα θυμήθηκα και τη συζήτηση που ακολούθησε με αφορμή τη Λίτσα… Είχε πει ο θεολόγος ότι μετά το γάμο ό,τι και να συμβεί στον ένα από τους δύο συντρόφους, από άποψη υγείας ή αλλαγής επιφανειακής (πχ. εξωτερική εμφάνιση) ο άλλος αν τον αγαπάει πρέπει να υπομένει τα πάντα. Κάπως το ‘φερε η κουβέντα και πήγε στο σεξ η συζήτηση, δηλαδή αν ο σύζυγος μείνει παράλυτος, η σύζυγος δεν είναι λογικό να τον απατήσει; Ανάγκες θα έχει κι εκείνη! Ο θεολόγος δεν ήξερε τι να πει, τα ‘χασε παπάς άνθρωπος, και λέει τότε τη γνώμη της μια άλλη συμμαθήτριά μου: παντρεύεσαι τον άνθρωπό σου, την αγάπη σου για μια ζωή, και όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο έχεις υποχρέωση να του συμπαρασταθείς και όχι να κάνεις χειρότερα τα πράγματα! Και να τι είπε η (όχι και τόσο τρέντυ) Λίτσα… «Δεν υπάρχει περίπτωση, αν κάτι γίνει και ο άντρας μου δε θα μπορεί πια να με ικανοποιεί, θα τον χωρίσω αμέσως! Δε γίνεται να θυσιάσω αυτό το κομμάτι της ζωής μου για μια άτυχη στιγμή του άλλου!!» και μένουν όλοι στην τάξη άφωνοι… Ο δε παπάς είχε ανοίξει ένα λαγούμι και είχε κρυφτεί μέσα από τη σύγχυση και τη ντροπή του!

Μήνες αργότερα βρέθηκα με τη μεγαλύτερη ως τότε αγάπη μου στο αρχαίο κάστρο της Πάτρας και μιλούσαμε… Θυμηθήκαμε αυτή τη κουβέντα της Λίτσας και με ρώτησε τι θα έκανα αν πάθαινε ένα ατύχημα και αυτομάτως η σεξουαλική μας ζωή εξαφανιζόταν παντελώς. Προσπαθούσε να μου εκμαιεύσει μια απάντηση επικεντρωμένη στα δικά μου συναισθήματα, το γύριζε γύρω από το πώς θα ένιωθα σαν σύντροφος ενός σακάτη που δε μπορεί να κάνει σεξ πρώτα απ’ όλα! Θα ντρεπόμουν, θα τον λυπόμουν αλλά δε θα μου πήγαινε η καρδιά να τον αφήσω ωστόσο θα ικανοποιούσα τις ανάγκες μου αλλού…; Δεν άκουσα τις ερωτήσεις του εκείνη τη στιγμή. Τώρα, τόσο καιρό μετά, τις θυμήθηκα. Τότε και μόνο που μου ήρθε στο μυαλό η εικόνα του ως παράλυτου/ακρωτηριασμένου… κλπ το μόνο που ένιωσα ήταν μια βαθιά αγάπη και η ανάγκη να του σταθώ, να του συμπαρασταθώ αιώνια, να τον βοηθήσω να το ξεπεράσει και να αισθανθεί εκείνος καλύτερα, όχι εγώ. Εκείνος υποτίθεται έπαθε το ατύχημα για παράδειγμα, εκείνου η ζωή άλλαξε 180 μοίρες. Εμένα η μόνη μου λύπη ίσως ήταν που δε θα ξαναέκανα έρωτα μαζί του, όχι γενικώς. Αλλά το θέμα θα ήταν πάντα και μόνο εκείνος και το πόσο τον αγαπούσα.

Από τότε προσέχω πού και σε ποιους λέω «Σ’ αγαπώ». Όσο ερωτευμένη κι αν νιώθω, θέλει χρόνο αυτή η κουβέντα. Είναι περίπλοκη, εύκολο να την πεις, σε ξεγελάει πολλές φορές και ενίοτε σε πληγώνει κιόλας. Δεν είναι απλά ένα γλυκό, όμορφο ρομαντικό συναίσθημα. Όπως λέει το τραγούδι «η αγάπη δεν είναι μοναχά ένα βλέμμα, θέλει όλο το αίμα, δεν είναι μόνο ένα ΜΕΙΝΕ»… Με την ευρεία έννοια ίσως να μη μπορείς να χαρακτηρίσεις αλλιώς αυτό που αισθάνεσαι, να θες να το συμπυκνώσεις, να μη γράφεις πια ποιήματα και να μη κάνεις άπειρα κοπλιμέντα, να μη κοιτάς στα μάτια μόνο σαν υπνωτισμένος, να μη μπορείς να φιλήσεις, να θες ΚΑΤΙ να πεις. Το καταλαβαίνω και το ζω κι εγώ… Δε συγκρατείσαι, δε το ελέγχεις γιατι δε ΘΕΣ να το ελέγξεις! Παρασύρεσαι κι αφήνεσαι κι είναι ωραίο... Είμαι ευκολόπιστη κι εγώ γαμώτο, αλλά όταν λέω το σ’ αγαπώ θέλω να εννοώ αυτό που προσπάθησα να εξηγήσω προηγουμένως. Για μένα είναι η ανιδιοτελής και αφοσιωμένη αγάπη, το απόλυτο δόσιμο του εαυτού σου, της ψυχής σου. Όσο κι αν αλλάξουν τα πράγματα, από οποιαδήποτε άποψη, όσο άσχημος στραβός κουτσός κι ανάποδος αν γίνει, όσο κι αν ‘καεί’ από τη καθημερινότητα και τα βάσανα, όσο φοβητσιάρης κι αν είναι στην αρχή, να είσαι εκεί. Τότε νιώθω πιο θεά από τους θεούς. Μεγάλο χάρισμα να μπορείς να βλέπεις έτσι τον άλλον. Και η μεγαλύτερη ευτυχία να μην το αισθάνεσαι μόνο εσύ… Δεν είναι κι εύκολο.

Σ'αγαπώ

2007-07-28T16:32:00.002+03:00

Ένα μεσημέρι του Ιούλη

2007-07-28T16:05:00.000+03:00

Ένα μεσημέρι του Ιούλη

μες στα μάτια ενός ζευγαριού

είδα κάτι που είχε ξεφύγει

απ' τους νόμους του κοπαδιού

Δεν είχανε στο βλέμμα το ύφος αυτό

το κυνηγημένο ή το αρπαχτικό

Κι αναρωτιέμαι συχνά αν στ' αλήθεια το ξέραν κι οι δυο

ότι την ίδια στιγμή απ' τα δίχτυα του κόσμου είχαν βγει...
Έμοιαζε θαρρείς με ζαρκάδι

μες στο φόρεμά της το γκρι

κι εκείνος λίγα στάχυα πιο πέρα

τυφλωμένος σαν προσευχή

Μίλαγαν μια άγνωστη γλώσσα καθώς

τα λόγια δεν είχαν πια βάρος στο φως

Κι αναρωτιέμαι συχνά αν στ' αλήθεια το ξέραν κι οι δυο

ότι την ίδια στιγμή απ' τα δίχτυα του κόσμου είχαν βγει...

Το ίδιο βράδυ σ' ένα ξωκκλήσι

που έσπειρε στα βράχυα ο νοτιάς

Αυτά που προσκυνάς κατά τύχη

και που μόλις βγεις τα ξεχνάς

Τους είδα να τυλίγονται σ' ένα φιλί

ώσπου τους πήρε μια σιωπή αλμυρή

Κι αναρωτιέμαι συχνά αν στ' αλήθεια το ξέραν κι οι δυο

ότι την ίδια στιγμή απ' τα δίχτυα του κόσμου είχαν βγει.....

(Χ.Θηβαίος)

The Lion Queen

2007-07-28T02:22:00.000+03:00

Interview

The ladies men admire, I've heard,

Would shudder at a wicked word.

Their candle gives a single light;

They do not keep awake till three,

Nor read erotic poetry.

They never sanction the impure,

Nor recognise an overture.

They shrink from powders and from paints...

So far, I have had no complaints.

(by Dorothy Parker)

Δε παλεύεται χωρίς παιχνίδι

2007-07-26T17:38:00.000+03:00

Το νέο παιχνίδι των bloggers έχει ως εξής και την πάσα μου έκανε το γλυκό κουλοφτυαράτσι:
Σχολιάζουμε:
1. Μια φράση ενός διάσημου προσώπου που διάλεξε ο blogger που μας έκανε πάσα.
2. Μια φράση διάσημου προσώπου που διαλέγουμε εμείς.
3. Μια φράση που εμπνεύστηκε ο blogger που μας προσκάλεσε.
4. Μια δική μας φράση.

1. Τίποτα δεν κοστίζει πιο ακριβά από το τσάμπα - Μαλβίνα

Σε πολλές περιπτώσεις ό, τι πληρώνεις παίρνεις. Επομένως αν πάει αναλογικά με τη ποιότητα η τιμή, το τσάμπα σου ‘κοστίζει’ σε ποιότητα. Και αυτό δε μπορεί να είναι καλό ούτε για σένα ούτε για την αγορά ούτε για κανέναν. Επίσης, οι τσαμπατζήδες είναι ό, τι χειρότερο κυκλοφορεί γιατί τσιγκουνεύονται να προσφέρουν κάτι καλό, αν μη τι άλλο, στους εαυτούς τους. Για να πάρεις φίλε, πρέπει να δώσεις. Εντάξει, θες να μη σε πιάνουν κορόιδο. Αλλά αν δε συνεισφέρεις κι εσύ κάπως, το σύστημα θα σε πουλήσει και μετά θα γκρινιάζεις και θα βρίζεις. Καλό το for free καμιά φορά, αλλά όχι πάντα γιατί στο τέλος θα τη πατήσεις πολύ πιο άσχημα απ’ ό, τι αν είχες πληρώσει. Τέλος, όσον αφορά τα τσάμπα αισθήματα… άλλη απατεωνιά κι εκεί. Είπαμε. Ό, τι δίνεις παίρνεις. Αν τη βγάζεις με light αισθήματα και ειδύλλια του κώλου που λέει κ η Ευσταθία -sorry Μούσε!- είναι βέβαιο πως κάποια μέρα θα σου στοιχίσει πολύ πολύ ακριβά… Θα νιώσεις μοναξιά, κενός… Εκτός αν το’χεις πάρει απόφαση να είσαι τσαμπατζής και τσίπης στη καρδιά κι όπου σε βγάλει...!
Τώρα, η Μαλβίνα ίσως να μη σκέφτηκε τίποτα από αυτά που μόλις αράδιασα, αλλά εγώ όταν ακούω ΤΣΑΜΠΑ αυτούς τους συνειρμούς κάνω…

2. Ένας καλλιτέχνης πρέπει να ξέρει τα πάντα για τον έρωτα και να μάθει να ζει χωρίς αυτόν - Άννα Πάβλοβα
Ο έρωτας ως γνωστόν μπορεί να κάνει 2 καταστροφικά πράγματα στον άνθρωπο –τα άλλα που ίσως γνωρίζετε είναι φυσικά επακόλουθα… Το 1ο είναι: να σε κάνει να μοιάζεις με μαστουρωμένο πόκεμον με ένα χαμόγελο απ’ το ένα αυτί ως το άλλο! (Τζίμη σε λογοκλέβω!χαχα!!) Και το 2ο είναι: να σου φέρει τον ουρανό καπέλο και αντί για αστεράκια να βλέπεις ραγισμένες καρδούλες χοροπηδηχτές να κάνουν κύκλους γύρω απ’ το κεφάλι σου! Τα βασικά όμως αυτά δε φτάνουν για να είσαι καλλιτέχνης. Οφείλεις να κάνεις το λιγότερο 568457658725638479571295670560964513 διατριβές πάνω στο θέμα για να μπορείς να δημιουργήσεις. Αν στερέψει ο καλλιτέχνης από έρωτα τι κάνει;;; Τον αναπαράγει με δικούς του τρόπους μιας κι έχει (εξ)ασκηθεί τόσο στην αγάπη ώστε φτάνει σ’ ένα σημείο που δεν έχει διαφορά πλέον…

3.Τα λεφτά έρχονται και παρέρχονται - Φτυαράτσι

Συμφωνώ όσο δε πάει. Κάπως έτσι δεν ήταν κι ένα τραγούδι των Ημισκουμπρίων; Μόνο που δεν έλεγε λεφτά…ε? ;)
Για πότε δούλεψα σα το σκύλο -όχι το δικό μου γιατί είναι μέγας τεμπέλης- και πότε έμεινα με άδειες τσέπες… ούτε που κατάλαβα! Δε φταίει κανείς όμως, εγώ φταίω που δε κάνω καλή διαχείριση των οικονομικών μου και να γιατί δε θα πάω διακοπές φέτος :(

4. Δε μπορείς να συμπαθήσεις ή να μισήσεις κάποιον αν δε τον γνωρίσεις – Nakupenda
Πολλές φορές ακούω από φίλους μου ‘Α αυτό μεγάλο καθίκι’, ρωτάω ‘Τον ξέρεις;’ και η απάντηση ‘Μια φορά τον έχω δει. Είχα βγει με τους @@@, &&&, *** και %%% και σε κάποια φάση έρχεται κι αυτός… ο μλκς!!!’ Δε καταλαβαίνω. Πραγματικά. Άντε και δε σου γεμίζει το μάτι με τη πρώτη. Και με τη δεύτερη ακόμα. Αλλά όταν μιλάμε για μια παρέα που άνθρωποι έρχονται, φεύγουν και επανέρχονται και ξαναφεύγουν μου φαίνεται πολύ απόλυτο και χαζό να κρίνεις έτσι κάποιον από μια φορά που τον είδες. Οκ, είμαι λίγο ειρηνοποιός αλλά πέρα από αυτό υποτίθεται ότι δε συμπαθείς ένα άτομο επειδή του έχεις δώσει ευκαιρίες να έρθετε κοντά και να γνωριστείτε και καταλήγεις πως σου τη σπάνε οι απόψεις του, το ύφος του όταν μιλάει και οι χαρακτήρες σας είναι εντελώς αντίθετοι. Ε όχι όμως ‘Δε τον χωνεύω γιατί κάθεται σαν ξυλάγγουρο!’ … Πολύ αυστηροί έχουμε γίνει χωρίς λόγο. Βιαστικοί και αφελείς. Λες κι είμαστε όλοι τέλειοι και σούπερ συμπαθητικοί –με την πρώτη ματιά- και δε χρειάζεται κι εμείς να ανακαλύψουμε τους άλλους. Με λίγα λόγια, πιστεύω ότι σχεδόν όλοι έχουμε πολλή ομορφιά κρυμμένη μέσα μας αρκεί να κάνουν και οι άλλοι τον κόπο να τη ψάξουν και να μη περιμένουν να τους τη σερβίρουμε με το καλημέρα σας. Αυτά.

Δε ξέρω ποιοι είστε διακοπές ή ποιοι γουστάρετε να παίξετε, γι'αυτό προτείνω κάποιον που ξέρω πως δε θα μου αρνηθεί και κάποιον που ξέρω πως θα αρνηθεί...

Στοχαστή και axenbax το παιχνίδι στα χέρια σας.

Walking on the CLOUDS above....

2007-07-25T01:46:00.000+03:00

Περπατώ στα σύννεφα και

χοροπηδώ στους ατμοσφαιρικούς ατμούς

ανάμεσα

σε μικρά και μεγάλα πούπουλα!

Ανάλαφρα βήματα προσεκτικά

αργές κινήσεις για να μη νιώσει το σύννεφο

το σώμα μου πάνω του.

Όμως παρασέρνομαι κι αφήνομαι να τρέξω

γιατί το αγαπώ, ναι το αγαπώ το σύννεφο αυτό!

Και τσουπ! παραπατώ και πέφτω στο κενόοοοοοοοοοοο.....!

2007-07-24T23:24:00.000+03:00

"ψι-ψι-ψι..."

Σαν σε γατόνι ντροπαλό απευθύνομαι και ζητώ από την έμπνευσή μου να εμφανιστεί... Κάπου κρύφτηκε, ίσως χώθηκε πίσω από τη κούρασή μου, ανάμεσα στους έρωτες και τις απογοητεύσεις μου... Θα τη βρω όμως πού θα πάει. Με ή χωρίς μούσο, με ή χωρίς υλικό, κάτι θα φτιάξω αυτό το καλοκαίρι............

ΟΥΦ!

2007-07-23T15:11:00.000+03:00

Εδώ και μήνες το λογοτεχνικό μου χέρι έχει νεκρωθεί. Τώρα που κοιμήθηκα τόσο λίγο, ζαλισμένη γέρνω στο τραπέζι και το ίδιο αυτό νεκρωμένο χέρι γράφει απαλά ωραία καμπυλωτά σημάδια...

Η ύπαρξή μου απ' άκρη σ' άκρη ένα ερωτηματικό. Αποσιωπητικά... Σπάνια τελεία. Σε στιγμές παραζάλης χειρότερες από την τωρινή, ένα κόμμα. Κατά βάθος μικρό θαυμαστικό, αλλά κι αυτό κάπως κουρασμένο.

Θέλω, κυκλοφορώ, είμαι, τραγουδώ, φαίνομαι, ελπίζω, ζω, φρονώ, παίζω, τρέχω, απελπίζομαι, φεύγω. Ρήματα που ξεχνώ να βάλω στα γραπτά μου ή άλλες φορές τα υπερβάλλω. Τόσα χρόνια γράφω και διαβάζω και ποτέ δε θα μ' αισθανθούν σαν αληθινή ποιήτρια, γιατί δεν είμαι.

Λέξεις που έψαξα στο λεξικό:

brothel: μπορντέλο

malapropism: χρησιμοποίηση λόγιων λέξεων από ημιμαθείς με γελοίο τρόπο λόγω συγχύσεως

friar: καλόγερος μοναχικού τάγματος

dowry: προίκα

chaste: απλός, αγνός

His tongue was framed to music,

And his hand was armed with skill,

His face was the mould of beauty,

And his heart the throne of will.

Μικρότητες??

2007-07-23T01:27:00.000+03:00

θλίψη => θυμός => αγανάκτηση => αδυναμία => τύψεις => απόγνωση => . . .

*Θρυμματισμένα και άσχημα τα φύλλα πέφτουν κάτω κι ας είναι καλοκαίρι, νιώθω τη τσουγκράνα να με γδέρνει για να σκουπίσει τα φύλλα που τίναξα με το δικό μου χέρι. Τα τσαλάκωσα, τα έσφιξα, τα έριξα με δύναμη στο δρόμο. Μα είναι ελαφριά και στους κύκλους μέχρι να ξαπλώσουν πεθαμένα, μ' ακούμπησαν και μ' έκαψαν στα πόδια και στον ώμο. Τότε φώναξα και έβρισα και χτύπησα τον τοίχο, μόνο που η κακούργα μνήμη δε τρόμαξε μαζί μου. Αντίθετα γελάει και κοροϊδεύει τη κατάντια μου, λες κι εκείνη δε φταίει για όσα μου συμβαίνουν. Γιατί αν ήθελε θα με είχε προειδοποιήσει, τόσο καλά αν θυμόταν και να πει πως "αυτά θα ξαναγίνουν". Τέλος πάντων δεν ξέρω τι να κάνω, με καμμένα πόδια κι ο ώμος μου σακατεμένος, ποιος θα μου μιλήσει και ποιος θα περπατήσει πλάι μου; Ελπίζω να βρεθεί ένα φως γιατί είμαι και τυφλός, δεν βλέπω τίποτα απολύτως να βρίσκεται για μαξιλάρι μου.

... => φως στο βάθος => υποψία=> ελπίδα => ρίσκο => βουτιά => ευτυχία=> ...

by Dorothy Parker

2007-07-20T15:09:00.000+03:00

Experience

Some men break your heart in two,

Some men frawn and flatter,

Some men never look at you;

And that cleans up the matter.

**********************************

A Very Short Song

Once, when I was young and true,

Someone left me sad -

Broke my brittle heart in two;

And that is very bad.

Love is for unlucky folk,

Love is but a curse.

Once there was a heart I broke;

And that, I think, is worse.

Τελευταίο μέρος της σειράς αυτοτελών επεισοδίων "Ραντεβού Νο..."

2007-07-19T00:53:00.000+03:00

Άλλα περιστατικά που έρχονται και φεύγουν μ’ ένα φλας…

υποστόρυ Νο.1*Βγαίνοντας από το μετρό σκαλώνει το πόδι του στο κενό ανάμεσα στο βαγόνι και την αποβάθρα και σωριάζεται φαρδύς πλατύς χαμέ!

υποστόρυ Νο.2*Έφερε κι ένα φίλο του και εντέλει περισσότερο τα βρήκα με το φίλο του παρά με εκείνον!

υποστόρυ Νο.3*Μετά από αρκετά ραντεβού ανακοινώνει με επίσημο ύφος ότι κάτι θέλει να μου πει. Άντε πες το του λέω. Καταλαβαίνεις… Όχι δε καταλαβαίνω, πες μου. Έλα, (κοκκινίζει) ξέρεις τι εννοώ… Όχι δε ξέρω, θα μου πεις; Ε, να… ξέρεις… (κρατάει την ανάσα του) … μου αρέσεις! (ΟΥΦ! ανάσανε) – αυτός ο διάλογος θα είχε πολύ γούστο αν είχε ειπωθεί στο Δημοτικό… μιλάμε όμως για περσινά γεγονότα…

Εδώ τελειώνουν οι αποκαλυπτικές εμπειρίες μου από τον κόσμο των ραντεβού… Όπως είδατε δεν ήταν ακριβώς αποτυχημένα, όπως είχα –κακώς- προεξοφλήσει. Περισσότερο, ναυαγισμένα, ή στιγματισμένα θα έλεγα! Μερικά κατέληξαν σε σχέση, μερικά όχι… Όλα κρίνονται εκ του αποτελέσματος, τίποτα δεν είναι εγγύηση σε ένα ραντεβού –ούτε μια κοτσάνα/γκάφα/ατύχημα ούτε ένα ονειρικό φιλί!

Ραντεβού Νο.4

2007-07-18T02:34:00.000+03:00

“Καλά ρε, σου ζήτησε ο … να βγείτε (τι άντρας Θεέ μου!) κι εσύ μωρή βλαμμένη είπες όχι;; Τι να σου πω…
Για πες… τι έγινε τη τελευταία φορά;”

Είναι να μου κάνει ο άλλος το *κλικ* βρε παιδί μου - αν δε γίνει αυτό, όσο καλός, χρυσός, έξυπνος, αστείος, ευγενικός κι ωραίος να’ ναι, δε μπορώ να κάνω τίποτα παραπάνω απ’ το να είμαι ευγενική. Δεν είναι θέμα δικής του αντίδρασης και αντιμετώπισης, ακόμα και τρελό φτύσιμο να μου ρίξει, δε θα ψαρώσω απλά γιατί δεν μου «είπε» τίποτα το ιδιαίτερο η γνωριμία μαζί του.
Μια φορά έκανα το τραγικό λάθος να βγω και να ξαναβγώ και να ξαναματαβγώ με κάποιον που ήταν αμαρτία –κατά τα λεγόμενα των φίλων μου- να με κοιτάξει και να μη του δώσω σημασία. Έλα όμως που ό,τι έγινε το σκυλομετάνιωσα, γιατί χαράμισα πολύ χρόνο για κάποιον (όχι ότι δε το άξιζε) με τον οποίο δεν ήθελα σχέση, ενώ ήθελα γενικώς. Δεν με ενέπνεε για συναισθηματισμούς. Καλοκαίρι ήταν, η καρδιά μου ελεύθερη για νέες περιπέτειες κι εκείνος δε πέρασε εντελώς απαρατήρητος... Όμως δεν ήμουν ερωτευμένη μαζί του ούτε στο ελάχιστο και παράλληλα δε μου πέρναγαν απαρατήρητοι και πολλοί άλλοι... Οπότε το θέμα ήταν καθαρά να δεθώ μαζί του, να βρω κάποιο ενδιαφέρον στο ενδεχόμενο να είμαι η κοπέλα του, πράγμα που δεν έγινε στις τόσες φορές που βγήκαμε. As simple as that.

Ραντεβού Νο.3

2007-07-17T16:20:00.000+03:00

Το εν λόγω παλικάρι κλήθηκε από τη μαμά πατρίδα εδώ και καιρό. Τελευταία φορά τον είδα πριν μισό χρόνο περίπου και μου στέλνει μηνύματα κατά διαστήματα «Θέλω να γυρίσω να σε δω… μίρι μίρι… και σ’ έχω επιθυμήσει… μίρι μίρι… μου’ χεις λείψει... (καλά, μόνο Μαζωνάκη ακούει αυτός στο στρατόπεδο;)» Άντε λέω, να βγούμε, καλό παιδί ήταν απ’ ότι θυμάμαι :-)

Πάμε σε μια τρέντυ καφετέρια σ’ ένα προάστιο της Αθήνας που δεν ήξερα ότι υπάρχει.

Να σου τα –κρύα- αστεία και τα επακόλουθα –πικρά- γέλια, να σου και οι κλασικές ιστορίες απ’ το στρατό, οι αναλυτικές αναφορές σε παιδιά, σκυλιά, γατιά, όοοολο το οικογενειακό δέντρο, τα παιδικά χρόνια με μαλλί της γριάς και λούνα παρκ, ώσπου! φτάνουμε στο τώρα, «πώς πάει η δουλειά;» «Α, μια χαρά.» Και να σου το θάψιμο του διευθυντή, η περιγραφή των εργασιακών καθηκόντων με το Νι και με το Σίγμα, το πώς κατάφερε να βρει τέτοια καλή δουλειά και ΧΩΡΙΣ μέσο!! Μετά κατέληξε στο πώς πίνει τον καφέ, πόση κανέλα του αρέσει στο παστίτσιο και τι χρώμα κάλτσες πάνε με τα ρούχα του.

Δεν είναι ότι μίλαγε πολύ, δεν είναι ότι μίλαγε μόνο για τον εαυτό του κι ότι δε ρώτησε απολύτως τίποτα για μένα, παρά μόνο αν ξέρω να μαγειρεύω (όχι ρε! και ούτε θα μάθω για σένα!!)… Ούτε είναι το ότι είμαστε η μέρα με τη νύχτα, οπότε ίσως καλά έκανε και αποκαλύφθηκε έτσι για να το χωνέψω τώρα που είναι νωρίς, αλλά δεν άφησε να πλανηθεί κανένα αστεράκι ερωτικής διάθεσης στην ατμόσφαιρα, όλα ήταν πεζά και τετριμμένα και ξέρετε πόσο ρομαντική είμαι…*
Σαν να βγήκα με το φιλαράκι μου… Μόνο που δε με σκούντηξε πειραχτικά στον ώμο «Γειάαααα σου ρε Εύα με τα ωραία σου!» οπότε κι εγώ απαντούσα κάπως … έτσι:

«Ναι όντως είναι ωραία στο Χαλκούτσι το καλοκαίρι, όχι εγώ δεν έχω σόι εκεί, ναι δυο τσιγάρα δρόμος απ’ την Αθήνα, α! και το rockwave δυο βήματα. Ποιο rockwave…; Τίποτα μωρέ, κάτι φρικιά στήνουν μια σκηνή και κωλοχτυπιούνται, μπα, δεν είναι για σένα αυτά, εσύ θες κάτι πιο κουλτουριάρικο.»
«Μα κι εγώ εκτιμώ ένα καλό σπιτικό μουσακά. Η μάνα μου τον φτιάχνει τέλειο - μάλλον όμως θα παντρευτώ σεφ για να γλιτώσω από τον κόπο…!»
«Α λυπάμαι, καραόκε μόνο σαν ακροατήριο. Εκτός αν θες να σου κρατάω το μικρόφωνο.»
«Φυσικά και πάει άσπρο φανελάκι με γαλάζιο πουκάμισο, αν κι εμένα μου θυμίζει σερβιτόρο, εξαρτάται πώς θα το συνοδέψεις όμως, μη βάλεις και μαύρο μοκασίνι ε; λουστρίνι κιόλας;…»

Γενικά έχω μια τάση προς την ειρωνεία, όταν αρχίζω να εκνευρίζομαι λιγάκι. Άλλοι λένε ότι είναι φλε(γ)ματικό βρετανικό χιούμορ, άλλοι ότι είμαι αλλού γι’ αλλού, άλλοι δε παίρνουν καν πρέφα ότι γίνομαι σαρκαστική… Ουφ! Η ευγένεια με μάρανε. Γιατί το να κοροϊδεύω –χαριτωμένα πάντα- όταν ο άλλος μου λέει βλακείες το κάνω για να μη του τα χώσω άγρια και γίνουμε από δυο χωριά... Τώρα θα μου πεις… υπάρχει περίπτωση να είμαστε κι απ’ το ίδιο;

Ραντεβού Νο.2

2007-07-16T00:20:00.000+03:00

Ξέχασα να γράψω για το προηγούμενο κειμενάκι, να το διαβάσετε πολύ-πολύ γρήγορα, για να μπείτε στο πνεύμα... όπως κι αυτό εδώ, με ρυθμό! ;)

Τηλεφωνώ με αγωνία
και μια σούπερ δικαιολογία
ρωτάω αν θες να βγούμε
λες «μα πώς μπορούμε»
λεω «απλά κι ωραία»
… «τότε εντάξει, με παρέα;»
λέω «όχι βέβαια, οι δυο μας»
λες «καλά κι ο εγωισμός μας;»

Βγαίνουμε έξω και κάνει κρύο
σ’ έχω στήσει στο σημείο
πρέπει να πέρασε μισάωρο
με βλέπεις έρχομαι και πάω εγώ
να χαιρετήσω
μα δε θες να σου μιλήσω
«εντάξει, έκανα βλακεία»
… «πάμε τώρα κι ασ’ τ’ αστεία»

Καθόμαστε λοιπόν στο τραπεζάκι
στήνομαι ωραία, σωστό κουκλάκι
περνούν οι ώρες και βαριέσαι
μα δε θες να πεις «άι χέσε»
εκνευρίζομαι γιατί το δέχτηκες
ναι ρε, φταις που καταδέχτηκες
να βγεις με μένα ενώ σε θέλω
κι εσύ το παίζεις ΠωΠω τι καπέλο!

Αλλά δε πειράζει, και ξέρεις το γιατί;
αύριο θα κάνω μιζανπλί!
τότε θα ζηλέψεις και θα σκάσεις
θα τρέξεις να προλάβεις
γιατί είστε χαζοί οι άντρες
δε ξέρετε ότι τάζετε παπάδες
ύστερα σκόνη αφήνετε ξοπίσω
τρέχετε μετά το λεωφορείο!@#$%^&*

Όμως έτσι για την ιστορία
φυσικά παρέμεινα κυρία
έτρεξες εντέλει να με βρεις
σε συγχώρεσα λόγω τιμής
και δε θα σ’ άφηνα να νιώσεις έτσι
αν εσύ δεν είχες πιστέψει
ότι για πάντα θα είμαστε μαζί
καμαρώνοντάς σε στο ρόλο του Ναζί

Ραντεβού Νο.1

2007-07-15T16:43:00.000+03:00

*τα κείμενα που θα ακολουθήσουν ίσως δεν είναι όπως τα περιμένατε, αλλά σίγουρα αυτά που περιγράφουν είναι όπως τα έζησα εγώ* :)

tzoutzou το τραγουδάκι για σένα κ την aaouts!

Βροντά, χτυπά δυνατά η καρδιά μου κι εγώ χορεύω καθώς ετοιμάζομαι με τραγούδια που σε τρελαίνουν, δεν ξέρω τι λέω ούτε τι θα κάνω. Απλά θα περάσουμε καλά, με τον έρωτα, τη φευγαλέα αγάπη μου… Φεύγω, τρέχω γρήγορα, μπαίνω στο λεωφορείο, χορεύω κι εκεί, γλυκοκοιτάω τον ωραίο οδηγό, στροβιλίζομαι πριν κατέβω και μ’ ένα σάλτο πηδάω στο κενό και απομακρύνομαι! Μα εσύ δε με ξέρεις, δε με βλέπεις καθαρά και ποιος σου είπε ότι πειράζει, με αυτή την αυθόρμητη γραφή θα δεις ότι όλα είναι μια χαρά* Τριγυρνάω, χορεύω ρυθμικά, έρχομαι να σε βρω, για να μου πεις πως έχεις δώσει αλλού τη ψυχή σου! Και δε σταματώ, συνεχίζω το τραγούδι πάλι ζωντανά, τίποτα δε θα με λυπήσει, με μια σβούρα στρίβω στη γωνία και χοροπηδώντας σ'εγκαταλείπω. . .

Orgy

2007-07-14T20:20:00.000+03:00

Κρύο, καιρός για δύο - Ζέστη, καιρός για τρίο!

...ή τέσσαρο, πέντο, έξο....!!!!!!!!!!!!!!

Δεν είναι ωραίες οι τσιρίδες του;;

(δεν είναι τίποτα, με χτύπησε η εξεταστική λίγο παραπάνω! σε λίγες μέρες θα συνέλθω I promise)

--κρύβομαι κάπου ανάμεσα στα σεντόνια--

2007-07-13T23:59:00.000+03:00

Μμμμμμμμμμμμμμμμμ..................... Πόσο μ' αρέσει το χουζούρεμα!!!

Σεληνιασμένη φοιτήτρια σε αναζήτηση τροχιάς

2007-07-12T01:44:00.000+03:00

Τις μέρες του Μεγάλου Καύσωνα τον Ιούνιο την έβγαζα με μοναδική τροφή παγωτό και καρπούζι. "Ξεχνούσα" να βάλω το αντιηλιακό μου (...μπα, απλά δε μ' άρεσε η λιπαρή υφή του!) και έτρεχα σαν τη τρελή από σπίτι σε σπίτι συμφοιτήτριας για μια @#$%^&*εργασία...! Τελικά βγήκε μια χαρά, πήραμε κ το βαθμούλη μας! ;)

Στη συνέχεια ξεκίνησε και η εξεταστικήηηηη... Επειδή δεν είμαι της φιλοσοφίας "Να τα περάσω κι ας είναι και με 5", βάζω ρήτρες, ιστορίες κλπ, και ελπίζω να μη πάθω απανωτά εγκεφαλικά σε 2-3 βδομάδες που θα βγουν τ' αποτελέσματα. We'll see.......

Βγήκα δυο τρελά αποτυχημένα ραντεβού αλλά κέρδισα εν δυνάμει καλούς φίλους :)

(πωωω... μου ήρθε η τρομερή ιδέα μόλις τώρα να ανεβάσω κάποια στιγμή post με περιστατικά από τα πιο άθλια ραντεβού! θα πέσει πολύ γέλιο...)

I'm running out of love. . .

Τι να πω

«Σκύψε μες στο βιβλίο σου, μη ζητάς προβλήματα, ρωτήματα, όλα να τα καταλάβεις μόνο τη καρδιά σου να ρωτάς μη παύεις» by Παλαμάς

My Guitar

2007-07-10T18:50:00.000+03:00

Λατρεύω την ωραία μουσική με κιθάρα...

Όταν ήμουν μικρή ο πατέρας μου ήθελε να μάθω αλλά τότε έτρωγα τα νύχια μου (ξέρω, μπλιαχ!) και δεν ήθελα. Θα μπορούσα να παίξω με πενάκι θα μου πείτε, αλλά και πάλι, προτιμούσα να μάθω κάτι άλλο. Όχι πιάνο, πολύ συνηθισμένο. Ίσως φλάουτο ή βιολί. Είχα δει και τη Βανέσα Μέι κάποτε και ενθουσιάστηκα, είπα "Σαν κι αυτή θέλω να γίνω!" αλλά στη συνέχεια έθεσα άλλες προτεραιότητες στη ζωή μου - να μάθω ιταλικά, να έρθω πιο "κοντά" με το Γιωργάκη, να φτιάξω ένα γιγάντιο χάρτη με τις χώρες και τις πόλεις που θέλω να επισκεφτώ, να αποφασίσω αν θα γίνω ζωγράφος ή κτηνίατρος, να γνωρίσω καλύτερα τους φίλους μου, να πειραματιστώ με τα αθλήματα, να εξερευνήσω μέρη που αγαπούσα κλπ. Τελικά αρκέστηκα στη φλογέρα που μάθαμε στο σχολείο. Τώρα μετανιώνω που δεν είχα πάρει πιο ζεστά το θέμα της μουσικής μου παιδείας, όμως αν ήταν να παραμερίσω κάτι από τα προαναφερθέντα για να μάθω βιολί, καλύτερα που είμαι μουσικά αμόρφωτη.

Βέβαια.... ποτέ δεν είναι αργά!

...vamos surfar

2007-07-07T16:38:00.000+03:00

Τις προάλλες πήγα σ' ένα latin μπαράκι κάπου πάνω απ'την Ηλιούπολη. Η Αθήνα πιάτο μπροστά μου με έκανε να μη δώσω την απαιτούμενη προσοχή στη παρέα μου...

Η μουσική με ταξίδεψε σε μέρη που δεν έχω επισκεφτεί, σε τροπικές παραλίες και beach bars όχι σαν τα ελληνικά αλλά... περισσότερο κουβανέζικα! Το ροδακινί παρεό ν' ανεμίζει και το δροσερό κοκτέιλ καρπούζι με τις χρωματιστές ομπρελίτσες...

Ο λατίνος χορευτής μαυρισμένος με χυτά μαλλιά φορώντας μόνο το μαγιό του κι ένα φανελάκι (ή χωρίς!) κατευθύνεται στο μπαρ για ένα μοχίτο ... βλέπω το tribal τατουάζ στην πλάτη του και αναρωτιέμαι αν η σανίδα του surf εκεί είναι δική του... Φυσικά και είναι!

Την παίρνει, την ανεβάζει πάνω απ' το κεφάλι του και τρέχει για τη θάλασσα... Κοίτα κάτι κύματα!

Μια μπάντα με κιθάρες και τύμπανα μικρά παίζει ένα ρυθμό πολύ αισθησιακό, θαρρείς πως είναι βράδυ... μα είναι...

Ο λατίνος χορευτής με πιάνει απ'τη μέση και με στριφογυρίζει, κουνιέται η μέση μου σε οχτάρια, δεξιά αριστερά, κοντά του και μακριά...! Έχει πλάκα να χορεύεις λάτιν! It's so sexy...

Πώς γίνονται οι νόμοι στην Αμερική

2007-07-06T20:53:00.000+03:00

2007-07-04T01:37:00.000+03:00

Α στα κομμάτια, μια χαρά ξεκίνησε η εξεταστική. Πρώτο μάθημα σήμερα και με ΕΛΑΧΙΣΤΟ διάβασμα -για τα δικά μου δεδομένα- να μη το παινευτώ ....αλλά έσκισα πάλι!!

Δεν υπάρχει λόγος να μένω μακριά από το ιντερνετικό μου σπίτι λοιπόν!

...

I’m coming up on infra-red,

there is no running that can hide you

cause I can see in the dark

...

Black Hole Sun

2007-07-03T01:16:00.000+03:00

Ανακαλύπτοντας το δρόμο σου ξανά....

Tainted Love

2007-06-29T03:33:00.000+03:00

Ready to play the game

Ready to lose it all

Are you sure you want to play ?

3-19 Ιουλίου

2007-06-20T19:03:00.001+03:00

Για ένα μήνα περίπου θα εξαφανιστώ από το blog για να αφοσιωθώ στην εξεταστική... 20 Ιουλίου πιστεύω θα κοιμάμαι όοοοοολη μέρα, οπότε κατά τις 21/7 θα επανέλθω με νέο post!

Το βιβλίο αυτό μου έχει ΣΠΑΣΕΙ ΤΑ ΝΕΥΡΑ γιατί δε τελειώνει με τίποτα! Όταν δε κάνει ιστορικές αναφορές στα 40s δεν είναι και τόσο βαρετό, ίσα-ίσα, θα'λεγα πως είναι πολύ ενδιαφέρον, με μικρές δόσεις χιούμορ. Αφορά τη καταδίκη των Ρόζενμπεργκ έτσι όπως τη βλέπει ο γιος τους, αρκετά χρόνια αργότερα... Το μάθημα λέγεται "Πολιτισμικές αντιπαραθέσεις των '60s" και με αυτό το βιβλίο μελετάμε πώς διαμορφώθηκε το πολιτικο-κοινωνικό σκηνικό στην Αμερική την εποχή των λουλουδιών.

Το τραγούδι ήταν ένα από τα κομμάτια του soundtrack της ζωής μου τον Ιούνιο του 2004, όταν έδινα Πανελλήνιες. Έτσι είπα να θυμηθώ εκείνη τη τρελή εποχή ;-)

Φιλάκια σε όλους* CU in a month or so.....

Μουσική αναδρομή στην Α' Γυμνασίου!!!

2007-06-17T20:33:00.000+03:00

Το'χω ξετινάξει το bloggάκι με τα τραγούδια αλλά αυτό ήταν από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα ως παιδάκι! Στα υπόλοιπα συγκαταλέγονται φυσικά οι Spice Girls & οι Backstreet Boys.... Αν θυμηθώ κανένα άλλο θα το ανασύρω εδώ ;-)

Vive la France!

2007-06-16T21:55:00.000+03:00

J'aime les chansons Francaises.... ;-)

.... beaucoup.....

Throw Susan Game

2007-06-14T23:57:00.000+03:00

THROW SUSAN AROUND

GET THIS CODE
......................Watch Episode 7

Sound of Silence

2007-06-14T13:48:00.000+03:00

'Η σιωπή είναι το πλέον ακαταμάχητο επιχείρημα.'

Josh Billings.

Smouts!!!!

2007-06-12T01:47:00.000+03:00

2007-06-11T20:12:00.000+03:00

Θέλω να μάθω Γερμανικά μόνο και μόνο για να διαβάζω τον αγαπημένο μου Πάτρικ Ζίσκιντ στο πρωτότυπο... Θέλω να γνωρίσω κάποιον που μαζί θα πηγαίνουμε τη μια μέρα στο λούνα παρκ και θ'ανεβαίνουμε σε όλα τα παιχνίδια, θα τρώμε μαλλί της γριάς και θα γελάμε σαν παιδιά και την άλλη στην όπερα, ντυμένοι επίσημα!... Θέλω να κάνω μπάνιο στη θάλασσα ελεύθερη... Θέλω να γίνω φίλη με κωφάλαλους και να μιλάμε στη γλώσσα τους... Θέλω να πάω για ψάρεμα το χάραμα αλλά με πετονιά, όχι καλάμι... Θέλω να μην υποφέρω τόσο όταν είναι δυστυχισμένοι οι φίλοι μου -έχουν δικαίωμα στα λάθη... Θέλω να κάνω συστηματικά ανακύκλωση, να καταργήσω το κινητό, να βάψω τα μαλλιά μου κόκκινα και να πω στους ανθρώπους να με φωνάζουν με το δεύτερό μου όνομα, αλλά όλα αυτά όταν μετακομίσω σε άλλη πόλη... Θέλω να έχω χρόνο και διάθεση να βλέπω ξένα κανάλια, ταινίες χωρίς υπότιτλους, έργα στο σινεμά που δε βλέπει κανείς... Θέλω να μιλήσω μια φορά έστω με τη ξαδέρφη μου για να δω αν μοιάζουμε και σε άλλα πράγματα πέρα από την εμφάνιση, αν δεν είμαι το "αντίγραφό" της... Θέλω να συνεχίσω τη γιόγκα για να κρατάω τη πλάτη μου ίσια ακόμα κι όταν βουρτσίζω τα δόντια μου... Θέλω να μην υπάρχουν μαθήματα στη σχολή μου όπως "Πραγματικότητα και χίμαιρα: η ολισθηρότητα της αλήθειας στην αναγεννησιακή λογοτενία"... Θέλω να ακούσω ένα κοντραμπάσο να παίζει σόλο... Θέλω να με φιλοξενήσει κάποιος σ' ένα τροχόσπιτο και να ακούω τη νύχτα μια κουκουβάγια και τα τζιτζίκια...

2007-06-09T09:03:00.000+03:00

Wonderful World -Sam Cooke

Don't know much about history,

don't know much biology.

Don't know much about a science book,

don't know much about the french I took.

But I do know that I love you,

and I know that if you love me, too,

what a wonderful world this would be.

Don't know much about geography,

don't know much trigonometry.

Don't know much about algebra,

don't know what s slide rule is for.

But I know that one and one is two,

and if this one could be with you,

what a wonderful world this would be.

I don't claim to be an 'A' student,

but I'm tryin' to be.

For maybe by being an 'A'-student, baby,

I can win your love for me.

Don't know much about history,

don't know much biology.

Don't know much about a science book,

don't know much about the french I took.

But I do know that I love you,

and I know that if you love me, too,

what a wonderful world this would be.

Hasta la vista, mi amor....

2007-06-08T15:35:00.000+03:00

Fairytale Gone Bad

2007-06-08T12:58:00.000+03:00

"Θα τραγουδήσω τις αγαπημένες σου λέξεις

για να δεις ΠΩΣ είναι μαγικά κοντά μου-

Δεν αφήνω την καρδιά σου από τα μάτια μου-

αφού τόσο θες ν'αποφύγεις να τρομάξεις.

***

Λένε είναι δύσκολη η προσπάθεια στην ευτυχία

μα αυτό δε σημαίνει πως δε θα δοκιμάσουμε-

Ζωή χωρίς πυξίδα και θα τους ξεμπροστιάσουμε-

όσους φεύγουν κλαίγοντας στην τρικυμία.

***

Κρυψώνα με χιλιάδες μαξιλάρια φαίνεσαι από ψηλά

και τι να κάνουμε εδώ μακριά απ'το δάσος-

Ο λύκος είναι μέσα εκεί γεμάτος μίσος-

για μας, γι'αυτούς που ελπίζουν στα τυφλά.

***

Τελειώνουν τα παραμύθια συνήθως με σωτήρα

δίνοντας μάθημα σ'αυτόν που σώθηκε ή ακούει-

Άραγε πότε θα μάθω να μη κοιτάω ό,τι λάμπει-

κι ό,τι παραπλανεί σε μέρη που ποτέ δεν είδα;"

Black Horse & The Cherry Tree

2007-06-02T23:12:00.000+03:00

KT Tunstall ROCKS!!!!
Το κόλπο με το pedal είναι γαμάτο!! One-woman band - i love her !

Suddenly I See !!!

2007-05-31T00:02:00.000+03:00

cre(m)ation

2007-05-30T23:20:00.000+03:00

Κάποτε γίνεται η αρχή ενός καλλιτεχνικού έργου...

...χρειάζονται όμως εργαλεία, πινέλα, μολύβια ή σφυριά.

Μπογιές, σφουγγάρια, χαρτιά ή ξύλα...

...τα οποία ίσως χρησιμοποιήσει ο δημιουργός για να φτιάξει κάτι δικό του.

Δεν ξέρει αν αυτό που έφτιαξε τελικά είναι δικό του...

...ή αν αφέθηκε τόσο πολύ που έφερε μπροστά του και μπροστά μας

αναμνήσεις από πράγματα παλιά, που είχε προσπαθήσει να ξεχάσει...

...και αυτό που βλέπουμε δεν είναι παρά η επανάληψη κομματιών από άλλα έργα του....

Αποκαλύψεις μιας Κοκκινοσκουφίτσας

2007-05-13T17:58:00.000+03:00

Μετά από πρόσκληση της Αρίστης.....

29 (ανόητες) ερωτήσεις και 29 (ανούσιες) απαντήσεις

1) Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;
Ευτυχία δεν είναι το σπίτι της πολυαγαπημένης μου γιαγιάς, αλλά η βόλτα που κάνω στο δάσος μέχρι να φτάσω σ’ αυτήν.

2) Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;
Τα πουλάκια που τιτιβίζουν έξω από το παράθυρό μου!

3) Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;
Μα για να μετράω «φορές» πρέπει να σταματήσω πρώτα… :-Ρ

4) Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;
Μμμ… Μάλλον η παιδική αθωότητά μου ;-)

5) Το βασικό ελάττωμά σας;
Βασικά, όλα τα θετικά γνωρίσματα στο χαρακτήρα μας με μια μικρή μετατροπή (paraphrasing) μπορούν να γίνουν αρνητικά.. Έτσι η αθωότητα γίνεται… αφέλεια!

6) Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;
Του κακού λύκου (χμ…ή της μάγισσας Ματούλας-Μάτα Χάρι) γιατί δε φταίει αυτός που είναι κακός, έτσι είναι η φύση του, κι εγώ είμαι καλή και τον συγχωρώ που είναι κακός, κι ας μ’ έφαγε μια φορά, εγώ δε του κρατώ κακία, είμαι καλή εγώ…….. (το’χω όμως ε;)

7) Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;
Αφού είμαι ιστορική προσωπικότητα από μόνη μου, θέλετε κι άλλη;;;……

8 ) Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα;
Ο καλός δασοφύλακας-κυνηγός!

9) Το αγαπημένο σας ταξίδι;
Από το σπίτι μου στο Κάτω Λειβαδοχώρι στο καλυβάκι της γιαγιάκας μου στο Πάνω Λειβαδοχώρι.

10) Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;
Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, αδερφοί Γκριμ…

11) Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;
Να είναι προστατευτικός!

12) … και σε μια γυναίκα;
Να φτιάχνει καλές μαρμελάδες (βλ. μαμά) και να λέει ωραία τα παραμύθια (βλ. γιαγιά).

13) Ο αγαπημένος σας συνθέτης;
Είμαι μικλή ακόμα… Δεν τσέλω…

14) Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;
Πελνά-πελνά η μέλισσα/ με τα μελισσόπουλα….

15) Το βιβλίο που σας σημάδεψε;
Κάνω quoting την Αρίστη: Ένα που μου πέταξαν στο κεφάλι! Μου άφησε καρούμπαλο!
***κυριολεκτικά!!***

16) Η ταινία που σας σημάδεψε;
Ε, θέλει και ρώτημα; «Προηγείται το Αίμα»…

17) Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;
Ρε παιδιά, είπαμε! Η Κοκκινοσκουφίτσα είμαι, Δημοτικό πάω, πού να ξέρω από ζωγράφους;! Στο Γυμνάσιο έχουν τα καλλιτεχνικά βιβλίο…

18) Το αγαπημένο σας χρώμα;
Κόκκινο. Φυσικά!

19) Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;
Το ότι παρά την πολύωρη διαμονή μου στο στομάχι του λύκου (ε ρε στριμωξίδι με τη γιαγιά…!) να’ μαι τώρα να σας διηγούμαι της περιπέτειές μου!

20) Το αγαπημένο σας ποτό;
Γάλα. Άντε και στο τσακίρ κέφι, σοκολατούχο.

21) Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;
Που εκείνη την αναθεματισμένη μέρα ξέχασα το κινητό μου σπίτι και δε μπόρεσα να ειδοποιήσω τη μαμά μου ότι η γιαγιά έβγαλε μουστάκι!

22) Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ’ όλα;
Το ότι μερικοί (ονόματα δε λέμε) παραποιούν την πραγματική εκδοχή της ιστορίας μου και προσθέτουν δικούς τους φανταστικούς (εντελώς όμως!) ήρωες, όπως ένα Λάκη, μια Ψιψινέλ, ένα μπαλαρίνο…!

23) Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;
Συνήθως γυρίζω την Αθήνα τρέχοντας σε αναζήτηση κάποιου βιβλίου για το οποίο έχω λάβει ριλίς αλέρτ (ωχ, αλλουνού ατάκα έκλεψα!). Α, επίσης πηγαίνω γλυκά και λουλούδια στην άρρωστη γιαγιά μου.

24) Ο μεγαλύτερος φόβος σας;
Μη ξανασυναντήσω τον παλιολύκο! (έννοια του όμως και θα λάβω τα μέτρα μου: την επόμενη φορά θα πάρω ταξί για να πάω στη γιαγιά!)

25) Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;
Ποτέ!

26) Ποιο είναι το μότο σας;
«Μ’αγαπάει, δε μ’αγαπάει, μ’αγαπάει…» μαδώντας μαργαρίτες.

27) Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;
Εγώ….; Να πεθάνω;! ΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ…!!!!!!!!!!!!!!!!!! Ζγκντουπ.

28) Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;
«Αφού οι λύκοι είναι τόσο άχρηστα πλάσματα, γιατί τους έφτιαξες;»

29) Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;
Είμαι σε μεγάλη σύγχυση γιατί μόλις συνειδητοποίησα ότι το παιδικό μου όνειρο να γίνω ηρωίδα παραμυθιού δε θα πραγματοποιηθεί ποτέ, αφού είμαι ήδη μία!

Επειδή ήταν αρκετά κουραστικό να απαντάω σε όλα αυτά (ακόμα και αστειευόμενη, φανταστείτε!) δε ζητάω από άλλους να το κάνουν. Παρόλα αυτά.... είναι μερικοί που οι απαντήσεις τους θα είχαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον -ξέρουν αυτοί ποιοι είναι!... Φιλιά, παιδιά*

2007-04-22T12:58:00.000+03:00

Τις τελευταίες μέρες όλοι μου λένε ότι γίνομαι πολύ συχνά όπως στη ζωγραφιά από πάνω! Με το παραμικρό κοκκινίζω (για την ακρίβεια "είμαι σαν πατζάρι"!) και έχω καρφιτσωμένο ένα τεράαααααστιο χαμόγελο στο πρόσωπό μου!!

Μ' αρέσει!!!!!!

2007-04-15T19:43:00.000+03:00

Love is blind

2007-04-02T15:11:00.000+03:00

Πώς λοιπόν, είπε ο Κύρος, αν ο έρωτας υπάρχει με τη θέλησή μας δεν μπορεί να σταματάει όταν το θέλει κάποιος; Αλλά εγώ, είπε, έχω δει και ανθρώπους να κλαίνε από λύπη εξαιτίας του έρωτα και ανθρώπους να είναι υποδουλωμένοι σε όσους ερωτεύονται αν και θεωρούσαν την υποδούλωση μεγάλο κακό πριν να ερωτευθούν, και να δίνουν πολλά για τα οποία δεν είναι ό, τι καλύτερο γι’ αυτούς να στερηθούν, και να εύχονται ν’ απαλλαγούν όπως ακριβώς από κάποια άλλη αρρώστια, και βέβαια να μη μπορούν ν’ απαλλαγούν, αλλά να είναι δεμένοι από κάποια πιο δυνατή ανάγκη από το αν δένονταν με σίδερα. Σε όσους αγαπούν λοιπόν παρέχουν τον εαυτό τους και μάταια υπηρετούν· και βέβαια δεν προσπαθούν να ξεφύγουν αν και είναι δυστυχισμένοι γι’ αυτά, αλλά και προσέχουν μήπως οι αγαπημένοι τους φύγουν.

(Ξενοφών, Κύρου Παιδεία, Ε, 1, 12)

New game

2007-03-14T22:12:00.000+02:00

Αυτή είναι η απάντησή μου στην πρό(σ)κληση από τον hracker. Έπρεπε να γράψω κάτι που να περιλαμβάνει τις λέξεις : αγάπη, αυτοκίνητο, κυκλάμινο, Πράγα, φως, ποτάμι, διαμάντι...

Μόνο ένας χρόνος απουσίας, γλυκιάς μελαγχολίας, κοιτάζω τα βρώμικα απομεινάρια του έρωτά σου. Διστάζω να φωνάξω τ’ όνομά σου, μα δεν ξέρω άλλη λέξη πια να πω… Όταν ήμουν στο αυτοκίνητο κι έφευγα γρήγορα μπροστά, στο γκάζι φανταζόμουν το πρόσωπό σου, τα χείλη σου να μιλούν γι’ αγάπη και το βλέμμα σου θανατηφόρο μα γνωστό. Τόση οδήγηση, θα ‘χα φτάσει στην Πράγα, έπειτα στη Βαρσοβία, στο Ελσίνκι, δε θα υπήρχε γειτονιά παράξενη που να μην είδα, κι όμως… Εσύ δεν ξεκόλλαγες απ’ το γκάζι. Στο ποτάμι δεξιά επάνω έστριβες πάντα όπου κι αν πηγαίναμε - κι ας ήταν ο δρόμος μας πολλές φορές ευθεία. Σε ρώταγα γιατί - σου άρεσε η διαδρομή. Τότε γιατί άλλες διαδρομές που λάτρευες τις άφησες;
Κάποτε με ρώτησε μια φίλη πώς καταλαβαίνεις αν είσαι ερωτευμένος, τι νιώθεις. Της απάντησα πως είναι σαν να μπαίνει ξαφνικά φως στο δωμάτιο όταν έρχεται αυτός που αγαπάς, σαν να γίνονται αμέσως όλα καλύτερα, πιο όμορφα και πιο σωστά. Ιδανικά. Μα δε με ρώτησε πώς είναι όταν ο έρωτάς σου γίνεται ποτάμι που κυλά αντίστροφα απ’ το αρχικό του ρεύμα… όταν γίνεται τόσο σκληρός που χαράζει ακόμα και το διαμάντι;… όταν το κυκλάμινο στη χούφτα γίνεται θρυμματισμένα χρώματα και ουσίες σκοτωμένες, σκόνη που την παρασέρνει ο αέρας μακριά…

Εγώ προ(σ)καλώ τον caesar να γράψει ένα κείμενο με τις εξής λέξεις: σκύλος, παιδί, ποδήλατο, τουλίπα, σπασμένος(-η,-ο), βιβλίο, απορία. Είδα ότι τον Στοχαστή τον έχει προτείνει η arxitempela αλλά αν θέλει ας γράψει και για μένα. Φιλιά!

2007-03-11T20:23:00.000+02:00

΄Ηθελα, στο βάθος, να τραγουδήσω αλλιώς απ' ό,τι τραγουδάνε οι άλλοι- κι ας ήτανε και φάλτσα. Θέλω να πω ότι το βάρος της γοητείας έπεφτε στην παράβαση· που σιγά-σιγά, με τα χρόνια, είδα ότι ήταν πολύ περισσότερο μια πρόγευση της βαθύτερης αλήθειας, που κουβαλά μέσα της η νεότητα χωρίς να το γνωρίζει, παρά μια σκέτη αυθαιρεσία, ώστε να την κρίνεις με συγκατάβαση και να την προσπεράσεις. Και πως, το κάτω-κάτω, αν με είχε οδηγήσει στ' αμαρτήματα που απαρίθμησα, έφταιγε η απειρία μου η προσωπική και όχι, καθόλου, η ίδια η αρχή, που μ' έβαζε να δυσπιστώ σε καθετί το παραδεγμένο και συστηματικά να το αντιστρατεύομαι.

(Ο. Ελύτης, Ανοιχτά χαρτιά, Ίκαρος 1996, σ.3-5)

2007-02-28T11:05:00.000+02:00

Στριφογυρίστε το δάχτυλό σας στον αέρα (με κλειστά μάτια) κ αφήστε το να προσγειωθεί σε κάποιο μέρος της Γης... Πού έπεσε;

No Fear...(?) No.2

2007-02-22T12:10:00.000+02:00

Όλα (ή σχεδόν!) όσα ΔΕΝ φοβάμαι:

1. Τα περισσότερα ζωάκια (ειδικά τα σκυλιά με την καμία!).
2. Να «μπαίνω στα παπούτσια των άλλων».
3. Να είμαι γενναιόδωρη.
4. Νέους χώρους, καταστάσεις και ανθρώπους.
5. Τις συγκρούσεις/κρίσεις.
6. Τις -εκ διαμέτρου αντίθετες από τις δικές μου- απόψεις των άλλων.
7. Τα δύσκολα παιδιά.
8. Ότι μπορεί να βαρεθώ.
9. Να ζητάω βοήθεια όταν τη χρειάζομαι.
10. Τα θρίλερ.
11. Τις μειονότητες.
12. Το μπάνιο στη θάλασσα γυμνή.
13. Τη θάλασσα γενικώς.
14. Τους σεισμούς.
15. Να ζητάω συγγνώμη.
16. Τη γρήγορη οδήγηση (με εμένα οδηγό).
17. Τα extreme sports. (τα μη extreme τα φοβάμαι! –βλέπε κουτουλιές με τη μπάλα του μπάσκετ…)
18. Μη πληγωθώ (όλα μες στη ζωή είναι).
19. Τα δάκρυα και το γέλιο δημοσίως.
20. Την κριτική.

Τι 5, τι 10, τι 15...

2007-02-21T00:34:00.000+02:00

Παίρνω τη σκυτάλη από τον caesar και...

Θα γράψω λίγα πράγματα για μένα που δε θα σκεφτόσασταν να με ρωτήσετε. Για τα υπόλοιπα, είμαι ανοιχτό βιβλίο...

* δεν μπουσούλησα ποτέ σαν τα υπόλοιπα νήπια.

* κουτούλησα -και έσπασα- ολόκληρη τζαμαρία μπαλκονόπορτας.

* ο Ελύτης με κάνει να κλαίω.

* οι τσούχτρες και τα κουνούπια μ'αγαπάνε.

* παραλίγο να δω πάω στα κυπαρίσσια 4 φορές (από ομφάλιο λώρο, από αυτοκίνητο, από καραμέλα που έκατσε στο λαιμό & από αναρρίχηση σε βράχο).

* από τις "4 Εποχές" του Βιβάλντι μ'αρέσει το "Καλοκαίρι".

* έχω οδηγήσει Lamborghini.

* όταν πήγα στην Ιταλία μίλησα αρχικά αγγλικά και μου απαντήσανε στα ιταλικά και ύστερα που μίλησα ιταλικά μου απαντήσανε στα αγγλικά...

* κοιμάμαι σε εμβρυακή στάση και συνήθως στην αριστερή πλευρά.

* με το μισό μου σόι δε μιλάω αν και αγαπιόμαστε πάρα πολύ (μιλάμε άλλη γλώσσα). Όταν βλεπόμαστε πάντως επικοινωνούμε με τη γλώσσα του σώματος, σήματα Μορς, ότι κάτσει...

* έχω χάσει συνέντευξη για δουλειά που ήθελα πολύ, εξαιτίας hangover...

* είχα βρει το ΙΔΑΝΙΚΟ μοντέλο να ποζάρει για να το ζωγραφίσω, αλλά δυστυχώς το έχασα πριν προλάβω να κάνω το πείραμά μου..

* όταν ήμουν μικρούλα ήθελα να γίνω ζωγράφος, κτηνίατρος, ψυχολόγος, ιατροδικαστής, "κοράκι" και συγγραφέας... Όταν όλοι ανατρίχιαζαν με το "ιατροδικαστής" τους έλεγα "Ε, κάποιος δε πρέπει να το κάνει κι αυτό;..." (για το "κοράκι" δε μίλησα σε κανέναν, το είχα στο μυαλό μου ως part-time απασχόληση τα καλοκαίρια για χαρτζιλίκι..)

* η απάντησή μου όταν με ρωτάγανε αν έχω αδέρφια ήταν πάντα "Όχι, αλλά έχω σκύλο!"

* πρότυπο ζωής ήταν, είναι και θα είναι ο Γκάρφιλντ!

Λοιπόν, το ξέρω ότι σαν τον hracker, δεν τήρησα τον κανονισμό με τα 5 πράγματα, αλλά δε βαριέσαι.. Δίνω τη σκυτάλη στους:
- Στοχαστή
- Τριαντ-άρη
- Αρίστη
- Αρχιτεμπέλα
- deadendmind

2007-02-19T12:27:00.000+02:00

Είναι καλύτερο ν' αγαπάς έναν άνθρωπο που δεν αξίζει την αγάπη σου απ' το να μισείς κάποιον που αξίζει το μίσος σου;;

Ή μήπως να επιβάλλεις στον εαυτό σου την αδιαφορία;

No Fear... (?)

2007-02-17T21:01:00.000+02:00

Με φοβίζουν όλα αυτά (…και ακόμα περισσότερα…) :

1. Να λέω «σ’ αγαπώ» σε συγγενείς.
2. Να τραγουδάω δημόσια.
3. Οι κάμερες και οι φωτογραφικές μηχανές.
4. Μη τυφλωθώ.
5. Ο σωματικός πόνος.
6. Η πρώτη εντύπωση.
7. Τα έντομα με κεντρί.
8. Τα παιδάκια όταν οδηγώ, γιατί πετάγονται εκεί που δε το περιμένεις.
9. Η τρίτη ηλικία.
10. Ο θάνατος των ανθρώπων που αγαπώ.
11. Μερικοί ταξιτζήδες.
12. Η γρήγορη οδήγηση (των άλλων).
13. Ο χρόνος που περνά χωρίς να κάνω κάτι εποικοδομητικό.
14. Η κακία και η βλακεία των ανθρώπων.
15. Να είμαι κοντά στο να συμβιβαστώ.
16. Ότι οι άλλοι δεν με ξέρουν.
17. Μη σβηστούν οι αναμνήσεις μου.
18. Μη παραμελήσω τις ελπίδες μου.
19. Μη χαθώ «μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου».
20. Μη κάνω λάθη στη δουλειά μου.

Απάντηση στο "Πότε μεγάλωσες ρε;" του Στοχαστή

2007-02-08T12:55:00.000+02:00

Τι λες βρε Δημήτρη, εσύ είσαι νιάτο
και μάλιστα πιο ξύπνιο από κάθε γάτο!
Δε θες να ζεις σαν κατακα(η)μένο αντίγραφο
της σύγχρονης ζωής που τίποτα δεν φτιάχνει όμορφο;
Με γεια σου με χαρά σου και ‘γειά σ’την λεβεντιά σου
για τις επιλογές που κάνεις (κι ας πας να μας ξεκάνεις)
-στο άγχος και στη πίκρα σου δώσε πασαπόρτι
γιατί δε γίνεται να χαμογελάς πια με το ζόρι!

Ένα πολύ-πολύ αληθοφανές όνειρο

2007-02-07T01:44:00.000+02:00

Ταξίδι με τον παιδικό μου φίλο Ν. στην Κίνα… Βγαίνοντας απ’ το αεροδρόμιο (ή σταθμό τρένου; δε μπορώ να ξεχωρίσω) ο Ν. είχε τη μορφή του «ψηλού» εκ των 2 κακών απ’ το «Παρά Πέντε». Βλέποντας το τοπίο μπροστά μας, την επαρχιακή Κίνα με τα κλασικά ταξί-καρότσια και τη φτώχια σε όλο της το μεγαλείο, σκουπίδια στο δρόμο λες και μόλις είχε τελειώσει μια λαϊκή αγορά, το μάτι μου πέφτει σε ένα νεαρό, με τη γνωστή ξανθή κόμη, αλλά με (πρωτοφανή!) κουρελιασμένα ρούχα –κλασικά πράσινα όμως…- ξυπόλητο και με στραβά πόδια, ταλαιπωρημένα, να… πουλάει χαρτομάντιλα. Ήταν εκείνος!! Ο ...!!!!! Κάπως, κάποια στιγμή -δε θυμάμαι λεπτομέρειες- τον πήρα μαζί και τον τάισα, τον πότισα, τον έπλυνα.. Μιλήσαμε(όχι πολύ), ένιωσα όσο πιο άσχημα θα μπορούσα να νιώσω για την κατάστασή του, σαν να πέθαινε μια αγάπη μπροστά στα μάτια μου, κι ας νόμιζα πως είχε τελειώσει από καιρό, αναστήθηκε για να πεθάνει –ξανά- μπροστά μου κ να με βασανίσει! Κάναμε έρωτα, μετά ήρθαν οι Κινεζικές Αρχές και τον πήραν μακριά, τον κλείσανε σε κάτι σαν φυλακή, ίδρυμα… που έμοιαζε με μοναστήρι. Το σκηνικό, λιβάδι από τον «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών» με αυτό το εντυπωσιακό κάστρο, ωραιότατο. Ύστερα γύρισα Ελλάδα, και μια μέρα την ώρα που έκανα ντους χτύπησε το κινητό, μετά είδα την κλήση και το νούμερο είχε ατελείωτα ψηφία - η πρώτη σκέψη που μου ήρθε στο μυαλό ήταν «Κίνα!». Τελικά δεν ήταν αυτός, αλλά ένα άλλο άκυρο νούμερο μιας φίλης. Δε μπορώ να πω, ήταν μια απογοήτευση στην αρχή, και μια ανησυχία για το πού βρίσκεται και πώς είναι, αλλά μετά σκέφτηκα «Αυτό έχει τελειώσει. Πάει πια.» και εδώ ξύπνησα.

2007-02-06T23:54:00.000+02:00

I'm an anxious warrior

who can't beat the anger

of his own sentiment.

So what shall I do,

what shall I say now

that all my dreams are shattered

and no one is here to be bothered.

Beware of my furious inspiration,

it's a shame not to see my genuine manipulation

of the poor and ignorant aristocrats

of the mind

so as to give their richness

to the sick and tired manhood

like a second Robin Hood.

2007-02-05T23:53:00.000+02:00

Όπου η φαντασία σε ταξιδεύει
και το άγχος σου σε κυριεύει,
μη διστάσεις να χαθείς,
σε νέα μέρη να βρεθείς,
γιατί, ξέρεις, η ομορφιά
βρίσκεται κάπως μακριά…

Η ψυχή σου μαγικό ραβδί, που πραγματοποιεί
όσες ευχές κι αν έχεις ονειρευθεί
αφού δεν έχει σημασία ο τρόπος
ο τόπος ή ο χρόνος
φτάνει να ελπίζεις έτσι δυνατά
όλα όσα μπορείς να κάνεις, μόνο αυτά…

Δείξε μας ποιος είσαι συ,
παίξε μας με ρυθμό μια μουσική
που θα εκφράζει το δικό σου πόνο
φανταστικό μα σαν εσένα μόνο,
διάλεξε μια διαδρομή ζωής
για να λες πως είσαι ένας «ευτυχισμένος στοχαστής»!

Σε σένα, που με στηρίζεις,
με πνεύματα κι οράματα γεμίζεις
κάθε λέξη και ποιητική γραμμή,
κάθε σκέψη δυνατά μοναδική,
εύχομαι κι εγώ με τη σειρά μου
να δεις όσα δεν μπόρεσε η αφελής ματιά μου…

Άι σιχτίρι πια

2007-02-05T14:31:00.000+02:00

Ρώτα για να μάθεις επιτέλους. Γιατί με κουράζεις; Νομίζεις εγώ δεν έχω έγνοιες; Δεν γίνεται ν' ασχολούμαι όλη μέρα με σένα και τα προβλήματά σου. Πήγαινε αλλού, φύγε, ψάξε, ερεύνησε.

Alex & Lucy

2007-01-29T09:42:00.000+02:00

Alex met her in the dark
and she was so beautiful/
Alex didn’t know then
her kiss would leave him a mark/
Alex wanted to be the one
who’d win her ambiguous heart/
He didn’t want to leave her/
He didn’t want to go…

But Lucy isn’t just an ordinary girl/
Lucy has a secret weapon in her purse
and if she ever tries to use it/
We’ll all say to Alex:
“Please forget her, lad” .

Από ένα σελιδοδείκτη...

2007-01-18T16:34:00.000+02:00

Στα γυμνά ακροδάχτυλα/

κλαίει και ραγίζει/

ο σκοτεινός των αστεριών καθρέφτης/

Στις κίτρινες τις πεθαμμένς θάλασσες του Νότου/

μες στα χρυσά τα μάτια/

μιας γοργόνας ξεχαστήκαν._

Μάνος Κράλης

2007-01-17T22:38:00.000+02:00

Shall I begin to tell you my story?

Time will never be enough/

We'll need a carriage

we'll need a guide/

But let this not bother you

'cause here's something

very-very useful :

an image of yourself

running in my dreams

running and

jumping and

passing/

and

climbing and

swimming and

fighting

to reach the end.

There's me.

My hair uncombed/

the room summer cool/

your princess is ready to go.

sine qua non

Come back...

Le signorine da marito!

Όχι άλλο κάρβουνο

my favourite song for 2008

Το πολλαπλό σου είδωλο - Χειμερινοί Κολυμβητές

Street performer at Chania!

Garfield, my love!

Καπνός..............

Βόλτα στην Πλάκα... 3 βδομάδες πριν

μόνη μου

Finding my way back to love (?)

KOOKS - Always where...

Εγκαινιάζοντας τη νέα μου φωτό!!

frozen image

Γαβ!!

Tears in rain...

Κλείσε τα μάτια...

Γνησιότητα

Γουρλίδικη μέρα

Say it's possible

Κάτι ακόμα!

Hurt

Μια ερωτική σκυλοψιψινο-ιστορία

green love

...μη με ξυπνάς απ'τις έξι!!

My new wallpaper :)

Soon...

Ααα.. γι'αυτό είναι οι φίλοι!

Στάχτη

Διακοπές 2007 Vol.2

Stone Sour - Through Glass

bb

Sign Language

Athens 2004

...

Chelsea Dagger - The Fratellis

Χαλασμένο ασανσέρ

Διακοπές 2007 Vol.1

Summertime in Greece

Τρέντυ Λίτσα

Σ'αγαπώ

Ένα μεσημέρι του Ιούλη

The Lion Queen

Δε παλεύεται χωρίς παιχνίδι

Walking on the CLOUDS above....

ΟΥΦ!

Μικρότητες??

by Dorothy Parker

Τελευταίο μέρος της σειράς αυτοτελών επεισοδίων "Ραντεβού Νο..."

Ραντεβού Νο.4

Ραντεβού Νο.3

Ραντεβού Νο.2

Ραντεβού Νο.1

Orgy

--κρύβομαι κάπου ανάμεσα στα σεντόνια--

Σεληνιασμένη φοιτήτρια σε αναζήτηση τροχιάς

My Guitar

...vamos surfar

Πώς γίνονται οι νόμοι στην Αμερική

Black Hole Sun

Tainted Love

*3-19 Ιουλίου*

Μουσική αναδρομή στην Α' Γυμνασίου!!!

Vive la France!

Throw Susan Game

Sound of Silence

*Smouts!!!!*

Hasta la vista, mi amor....

Fairytale Gone Bad

Black Horse & The Cherry Tree

Suddenly I See !!!

cre(*m*)ation

Αποκαλύψεις μιας Κοκκινοσκουφίτσας

Love is blind

New game

No Fear...(?) No.2

Τι 5, τι 10, τι 15...

No Fear... (?)

Απάντηση στο "Πότε μεγάλωσες ρε;" του Στοχαστή

3-19 Ιουλίου

Smouts!!!!

cre(m)ation