Come back...

If I keep holding out,... will the light shine through?
Under this broken roof,... it's only rain that I feel
I've been wishing out the days,... come back

I have been planning out,... all that I'd say to you
Since you slipped away,... know that I still remain true
I've been wishing out the days,...

Please say, that if you hadn't of gone now
I wouldn't have lost you another way
From wherever you are,... come back

And these days, they linger on
And in the night, as I'm waiting on
The real possibility I may meet you in my dream
I go to sleep

If I don't fall apart,.... will the memories stay clear?
So you had to go,..... and I had to remain here

But the strangest thing to date
So far away
And yet you feel so close
And I'm not gonna question it any other way

There must be an open door
For you to
Come back

And the days, they linger on
And every night, what I'm waiting for
Is the real possibility I may meet you in my dream

And sometimes you're there
And you're talking back to me
Come the morning I could swear you're next to me

And it's okay.

It's okay.
It's okay.

I'll be here
Come back
Come back

I'll be here
Come back
Come back

I'll be here
Come back

Ωχ!! Πιαστήκαμε στη....

Δεν ήξερα αν γίνεται και πως να εμφανίσω κατευθείαν αυτό το βίντεο κατευθείαν στο blog, οπότε σας παραπάμπω στο site του ΣΚΑΙ => http://www.skai.gr/master_avod.php?id=103422

Δε συμφωνώ με όλα όσα λέει ακριβώς, στην αρχή και ο τρόπος που τα λέει ο κο. Πάσχος μού φαινόταν αταίριαστος αλλά σε κάθε περίπτωση δεν απέχει και πολύ αυτό που περιγράφει με το πώς νιώθουμε οι συνομήλικοι φίλοι μου, οι έφηβοι μαθητές μου κι εγώ... Όταν βρίσκομαι με παλιούς συμμαθητές διαπιστώνω κάθε φορά το όδιο: μόλις τελειώσαμε τη σχολή αρκετοί, άλλοι κοντεύουν, και όλοι μα όλοι έχομυε την ίδια ανησυχία. Χωρίς να το εκφράζουμε καθαρά και ειλικρινά πάντα, έχουμε μια τάση φυγής (Αγγλία, Γαλλία, Αμερική...) και ζηλεύουμε όσους από τους 'παλιούς' κατάφεραν να φύγουν για σπουδές στο εξωτερικό. Όχι όπως το σκεφτόμασταν λίγα χρόνια πριν όμως, τότε που μας μάγευε το "εξωτικό" της υπόθεσης, η ανακάλυψη νέου πολιτισμού, γλώσσας, κόσμου, κλπ. - Τώρα κυριαρχεί η επιθυμία "να ξεφύγουμε". Από το σήμερα, το εδώ, όλα αυτά...
Μια θέση στο Δημόσιο μετά κόπων και βασάνων, ένα μέσο του μπαμπά, κανα-δυο διαμερίσματα που νοικιάζουμε και γινόμαστε λιγάκι εισοδηματίες, το λαχείο που είχαν κερδίσει τότε οι παππούδες, τα προσόντα μας -ξένες γλώσσες, πληροφορική, σεμινάρια, συνέδρια, κονέ με καθηγητές, υποτροφίες...- ΤΙ ακριβώς, τι από όλα αυτά βοηθάει; Τι μας εξασφαλίζει ποιοτική ζωή; Τι από όλα αυτά μας κάνει να αισθανόμαστε καλά με τους εαυτούς μας; Ότι δε ξεπέσαμε από τα ιδανικά μας; Ότι είμαστε ακόμα οι ίδιοι εκείνοι που ονειρευτήκαμε ένα δίκαιο κόσμο (έστω λίγο πιο δίκαιο), έναν κόσμο με έμπνευση (έστω λίγο περισσότερη έμπνευση) και τι ακριβώς είναι αυτό που μας δείχνει για τι αξίζει να ονειρευόμαστε; Να περιμένουμε; Να απαιτούμε; Να κυνηγάμε;

Πού να πάω;

Μια κολλητή άνεργη από τότε που τελείωσε τη σχολή της, πάνε 2-3 χρόνια, τη μια δεν έχει εμπειρία, είναι πολύ νέα, δεν έχει δουλέψει αρκετά για να έχει προϋπηρεσία, ε την άλλη θα της πουν ότι μεγάλωσε, και την εμπειρία δε τη μάζεψε κιόλας!! Η άλλη κολλητή τυχερότερη, με το που ορκίστηκε μπήκε σε δουλειά αμέσως, μέσω γνωστού της οικογένειάς της και με τρελές προοπτικές. Δε παίζει να τη διώξουν ποτέ. Η ξαδέρφη έφαγε τα νιάτα της σε ένα γραφείο, τώρα με την οικονομική κρίση της είπαν ότι θα γίνουν μειώσεις στους μισθούς, και αν συνεχιστεούν έτσι άσχημα τα πράγματα θα συγχωνευτεί η εταιρεία με άλλη μεγαλύτερη και θα τη διώξουν γιατί η θέση της καλύπτεται από άτομο της άλλης εταιρείας.

Τι να κρατήσω και τι να πετάξω;

Οι υπόλοιπες φίλες μου -άλλες επίτηδες άλλες όχι- καθυστερούν τη σχολή τους και δεν μπαίνουν στον κόπο να σκεφτούν τι θα γίνει μετά. Κάποιες ίσως να μην έχουν λόγο προβληματισμού, ίσως τις πάρει στη δουλειά του ένας γονιός, άλλες όμως ξέρω καλά ότι θα δυσκολευτούν, όπως εγώ, να βρουν μια άκρη.

Σε τι να πιστέψω;

Το πολλαπλό σου είδωλο - Χειμερινοί Κολυμβητές

So tired waiting for you to talk about the things I want to hear, do the things I love to see, show the feeling I wish to live as well...

-Can you take me away from all the bad and guilty, ugly world we're livin' in?

-Do you want my smiles in your happiest of days or

is it unnecessary to have this emotion full of love and passion
flying in the air between you and me?

Βόλτα στην Πλάκα... 3 βδομάδες πριν

Κάποτε ερχόμουν τακτικά εδώ... Όταν φύγω από την Αθήνα/Ελλάδα θα μου λείψει αρκετά :)
Εδώ πέρα βρίσκω τα πάντα υπερβολικά θελκτικά στο μάτι και έχω την αίσθηση ότι παντού κρύβονται μυστικά. Νιώθω σαν στο σπίτι μου στην Πλάκα, όπως ποτέ δεν ένιωσα στο ηλίθιο προάστιο όπου ζω. Τώρα όμως είμαι σε θέση να παρατηρήσω το εξής. Τα σπάνια απογεύματα που περπατώ τα δρομάκια της Πλάκας, στην Αθήνα - την πόλη που με φιλοξενεί από τότε που γεννήθηκα, είναι πάντα γεμάτα σχήματα και μοτίβα, χρώματα, ήχους, μυρωδιές που νομίζω... δεν υπάρχουν πουθενά αλλού.
Ίσως τούτη η εντύπωσή μου να οφείλεται στις αμέτρητες φορές που η ψυχή μου, η ζωή μου γέμιζε από τη πρώτη μου αγάπη, όταν ερχόμασταν σ' αυτήν τη περιοχή που τώρα αποτελεί θησαυρό αναμνήσεων.

Σήμερα, εν έτει 2008, στις 30 του Μάη ο καιρός με αγγίζει δροσερός στη σκιά αλλά μες στην υγρασία κατά τ' άλλα, μου σπάει τα νεύρα. Παρόλα αυτά, έχοντας ξεφορτώσει τις ώρες μου από τις ασχολίες που πριν δεν επέτρεπαν στην ηρεμία της αγαπημένης μου εποχής να με πλησιάσει, αισθάνομαι έτοιμη να εκμηδενίσω όλα τα άσχημα που έχω ζήσει. Να σκοτώσω τα παράσιτα που έμεναν αγκιστρωμένα πάνω μου δυο χρόνια τώρα. Να ζήσω όπως πάντα ήθελα: απλά, αλλά μεγαλειωδώς ταυτόχρονα. Πώς γίνεται αυτό;
Θέλω να ελπίζω πως είναι πιο εύκολο απ' όσο ακούγεται...

"Μέσα στο δάσος ή πάνω στα βουνά ο άνθρωπος νιώθει νέος, τον επισκέπτονται σκέψεις για την ομορφιά, την αλήθεια, την μεγαλοπρέπεια, τον Θεό…. Μέσα στην άγρια φύση βρίσκω πάντα κάτι πολύτιμο και σπάνιο που δεν πρόκειται να βρω μέσα στις πολιτείες και χωριά".

Αυτά είναι λόγια του Ραλφ Γουάλντο Έμερσον, τον οποίο μελετήσαμε στη σχολή, και θεωρώ πως η φιλοσοφία και στάση ζωής του μού ταιριάζει πολύ. Δεν είμαι άνθρωπος της πόλης. Ναι, θέλω να έχω πολλούς φίλους και να βγαίνουμε κάθε τόσο και σε διαφορετικά μέρη, να εξερευνούμε όλα τα ερεθίσματα που μας προσφέρονται απλόχερα. Ναι, μ' αρέσει να οδηγώ το αυτοκινητάκι μου στην παραλιακή. Μ' αρέσουν τα ωραία εστιατόρια, τα περίεργα σούσι μπαρ ή τα μπάρμπεκιου και οι χαζοαμερικανιές-αλυσίδες με αστεία φορτωμένη διακόσμηση. Αλλά όλα αυτά τα "Μ' αρέσει" δε συγκρίνονται ούτε στο ελάχιστο με αυτά που νιώθω όταν έρχομαι σε επαφή με τη φύση. Τη θάλασσα. Το χώμα. Το πράσινο. Το γαλάζιο ουρανό με τα λευκά πουλιά να τον διασχίζουν. Με τίποτα.

"Αληθινός δείκτης του πολιτισμού δεν είναι το επίπεδο του πλούτου ή της μόρφωσης, το μέγεθος των πόλεων και ούτε η αφθονία των συγκομιδών, αλλά το ήθος των ανθρώπων που ανατρέφει η χώρα."

Γι' αυτό κάποια μέρα, αφού ανακαλύψω αυτά που προσδοκώ σε άλλες πόλεις -και στο εξωτερικό- είμαι σχεδόν πεπεισμένη ότι θα καταλήξω σε ένα όμορφο, παραθαλάσσιο μέρος με πολλά χρώματα, όχι νέον και βαμμένα όπως τα μοντέρνα κτήρια των πόλεων. Θα είναι παραδοσιακά όμορφα, αρχετυπικά! Οι άνθρωποι δε θα είναι απαραίτητα λεφτάδες ούτε θα έχουν τελειώσει το Πανεπιστήμιο, αλλά αυτά που θα συζητάμε θα είναι κι εκείνα απλά και όμορφα. Και γι' αυτό ακριβώς θα είναι μεγαλειώδη. Δε θα χρειάζονται περαιτέρω ανάλυση, επεξηγήσεις και διερμηνείες, όπως είναι τα λόγια των ανθρώπων που συναντώ στην Αθήνα.

"Το μόνο αληθινό δώρο είναι μία δόση από εσένα."

Που λέτε, την επομένη του πρόσφατου χωρισμού μου πήγα μια βόλτα στην Πλάκα, κι εκεί θυμήθηκα μερικές αυθεντικές κουβέντες που αντάλλαξα με τον πρώτο μου έρωτα, όταν διανύαμε αυτά τα στενά πολλές φορές τα καλοκαίρια όταν πηγαίναμε Λύκειο ακόμα, και στο πρώτο έτος της σχολής. Παρατηρούσαμε κάτι αστείες λεπτομέρειες σαν τη ταμπελίτσα στη διπλανή φωτογραφία και λέγαμε χαζομάρες που φυσικά τώρα δε θυμάμαι κατά λέξη. Όμως θυμάμαι τις πραγματικά σημαντικές εκφράσεις των συναισθημάτων μας, που αν σας τις έλεγα τώρα θα γελάγατε ένα μήνα. Δεν με πειράζει πάντως, αφού τέτοιες σκέψεις δεν είχα μοιραστεί με κανέναν σχεδόν πριν από κείνον, και σίγουρα με κανέναν έκτοτε. Γι' αυτό μάλλον δυσπιστώ απέναντι στις ανθρώπινες σχέσεις σήμερα. Πού να βρεις κάποιον να μοιραστείς τα πιο "χωμένα" σου μυστικά, την ουσία του εαυτού σου που φυλάγεται κάπου βαθιά μέσα σου και που μόνο εσύ γνωρίζεις;

Δεν είναι φόβος αυτό που τρέφω ως προς τους ανθρώπους, απλά αμφιβάλλω αν υπάρχουν πολλοί -και ιδιαίτερα στις πόλεις- που να καταλαβαίνουν αυτά που λέω. Που αισθάνονται όπως εγώ. Ή στο περίπου. Οι στόχοι όλων μοιάζουν προσανατολισμένοι τόσο μακριά από τους δικούς μου. Ποτέ δε συγκλίνω με κανέναν. Έχει όμως τόση σημασία τελικά; Δεν ξέρω...

"Τελικά, βρίσκουμε στη ζωή, μόνο αυτά που επενδύσαμε σ' αυτήν."

μόνη μου

Ν' ανέβουν ζητάνε όλοι, ν' ανέβουν όσο πιο ψηλά...
Πού να κοιτάξεις, δε σου λένε - στο στόχο σου ευθεία ή, σαν ταπεινός που είσαι, χαμηλά;
Μέσα από βλαστήμιες, φανταστικές απόπειρες αυτοκτονίας στην ουσία μεγαλώνω,
χωρίς τις δύσκολες ώρες πώς βίαια θα τραβούσα από το παρελθόν τον εαυτό μου;
Νόμισες ότι χρόνο λένε το γιατρό που νοιάζεται για το καλό μου.
Μα όχι, αρχίζει αλλού η ιστορία, δεν είναι μυστικό πως όσο προσπαθώ μόνη μου αναρρώνω...

Εγκαινιάζοντας τη νέα μου φωτό!!

Μετά και από πρόσκληση της αγαπητής moukelis πρόσθεσα στο podcast στα αριστερά σας 2 τραγούδια που υμνούν το Σ' αγαπώ...
Το "Ακόμα σ'αγαπώ" του Μίλτου Πασχαλίδη μού θυμίζει έντονα μια παλιά μου αγάπη :) αλλά πέρα από αυτό είναι ένα ομολογουμένως πολύ ρομαντικό τραγούδι....... Το "Σ' αγαπώ" των ΠΥΞ ΛΑΞ είναι από τα αγαπημένα μου όλων των εποχών!! Και να μην είμαι ερωτευμένη όταν το ακούω γίνομαι! (για εκείνα τα λίγα λεπτά που κρατάει δλδ...) Φανταστείτε όταν είμαι ερωτευμένη τι γίνεται... !

Φωτογραφία τραβηγμένη με το κινητό μου.

Βγαίνοντας από το ασανσέρ σταμάτάμε με τη φίλη μου τη κουβέντα και στεκόμαστε χαζεύοντας τη "κούκλα" εδώ. Μετά τα σκαλάκια όπως φαντάζεστε υπήρχε πατάκι, εξώπορτα και πάλι πατάκι έξω από την πολυκατοικία.

Ανοιχτή η εξώπορτα, κόσμος πουθενά. Μια φωνή, μια φασαρία, τίποτα.

Στο γλυκό τριποδάκι ξεκουραζόταν αυτή η ομορφιά, που αν είχε τη τύχη να δει η άλλη Μεξικάνα φίλη που κάνει δυο χρόνια ηλεκτρική, θα είχε πάθει πλάκα! Με τη μούρη προς το ασανσέρ, μας αντίκρυσε κατευθείαν με ένα τρόπο επιβλητικό. Μόνο μουσικογνώστριες δε θα μπορούσα να μας αποκαλέσω, αλλά η κομψότητα του θεάματος ήταν μοναδική. Ίσως και το ότι δεν ακουγόταν απολύτως τίποτα στο χώρο να έκανε τη στιγμή πιο... ιερή.
Αφού έβγαλα τη φωτογραφία και βγήκαμε έξω είδαμε ένα αλαρμισμένο αυτοκίνητο με δυο παλικάρια να κουβαλάνε κούτες και βαλίτσες προσπαθώντας να τα στριμώξουν μέσα. Θα ερχόταν και η σειρά της "κούκλας"...
Η συνέχεια δική σας.

Γουρλίδικη μέρα

Κατρακυλούν απόψε σαν πετραδάκια από το λόφο...

...οι μνήμες για πράγματα παλιά.

Φτερά σκορπίζουν καθώς τρέχουν γρήγορα...

...κι η σκιά τους πίσω δε τις προφταίνει πάντα.

Θαλάσσια αύρα που νικάς τα αισθήματα...

...τι να θελες να πεις, πριν φύγω;

Αν ήξερες το δρόμο για το σπήλαιο της λήθης...

...χρειάζομαι αυτό που είχα ξεχάσει κάποτε εκεί.

Αχ, να μπορούσες να μου πεις τη διαδρομή...

...να πάω να το βρω, ίσως τότε θυμηθώ ξανά

πώς είναι ν' αγαπάς.

Κάτι ακόμα!

Σκέφτομαι πως η ζωή των ανθρώπων -αν τη δεις από ψηλά, σαν κάποιος εξωγήινος- είναι γρήγορη, απλοϊκή κι ανούσια.








Η βαρετή καθημερινότητα, η ρουτίνα, η κούραση του έντονου ρυθμού ζωής στην πόλη ειδικά, με κάνει να αναρωτιέμαι αν οι φίλοι μου με συμπτώματα κατάθλιψης είναι τεμπέληδες ή αν εγώ είμαι ονειροπόλα και δε καταλαβαίνω γρι από τις αθλιότητες που συμβαίνουν γύρω... Ένας θαυμάσιος άνθρωπος μού είχε πει ότι έχω το σύνδρομο του μεσσία, και γι'αυτό δεν είναι δύσκολο να βρω νόημα σ'αυτά που κάνω. Δεν απαιτώ τίποτα παρόμοιο από τους φίλους μου, όμως δεν ασχολούνται ούτε καν με τους εαυτούς τους κι αυτό με ανησυχεί. Γιατί δε βρίσκουν ένα ενδιαφέρον στη ζωή τους και αφήνονται στο να βαριούνται; Γιατί μένουν κολλημένοι/ες στα ίδια και στα ίδια, αγκιστρωμένοι στο τίποτα; Και γκρινιάζουν κιόλας ότι η ζωή τούς αδικησε, η ζωή είναι πουτ***, η άτιμη, σκληρή, σκατένια ζωή ...
Δε διαφωνώ ότι μας προκαλεί, αλλά στεναχωριέμαι να βλέπω τους φίλους μου αδρανείς, μοιρλίζοντας και βουλιάζοντας στον καναπέ, μην έχοντας όρεξη για τίποτα.

Απ'την άλλη όμως, φαντάζομαι πως για τον καθένα μας χωριστά, η ζωή μας αποτελεί ό,τι πιο πολύτιμο έχουμε, που μπορεί να γίνει κάτι σπουδαίο και σημαντικό. Είναι τα υλικά που δεν έχουμε ακόμα ανακατέψει και μαγειρέψει, μοιάζει με ένα κύμα δροσιάς σε μια ήδη κρύα μέρα... Τη σωστή στιγμή όμως, έστω και αργά! μπορούμε να τη γυρίσουμε ώστε να έχει ένα νόημα που δεν είχαμε ποτέ φανταστεί.

***

Αφιερώνω αυτό το πρόχειρα γραμμένο post σε κάποια που αγαπώ πολύ, καθώς και την απόφαση που -χωρίς να το γνωρίζει- με ενέπνευσε να πάρω.

Μια ερωτική σκυλοψιψινο-ιστορία

Μια φορά κι ένα καιρό, ήταν μια μικρή γατούλα, πάντα ερωτευμένη. Οι γάτοι που αγαπούσε της φέρονταν όλοι καλά μέχρι που ερωτεύτηκε ένα ξανθό πρασινομάτη γάτο ύπουλο και πονηρό... Τον αγαπούσε για πολύ καιρό αλλά αυτός στο τέλος την κορόιδεψε. Ποτέ δεν είχε φανταστεί τη ζωή της χωρίς την αγάπη κάποιου γάτου. Με νυχιές και γρατσουνιές ήταν διατεθιμένη να κρατήσει τον έρωτα του επόμενου γάτου ζωντανό! Ήθελε η σχέση της να είναι αληθινή και ειλικρινής.

Μια μέρα η γάτα γνώρισε ένα σκύλο. Ο σκύλος φάνηκε να τη συμπαθεί κι έτσι έγιναν φίλοι. Μιλούσαν συχνά, μέρα με τη μέρα γνωρίζονταν όλο και καλύτερα και είδαν ότι έχουν πολλά να μάθουν ο ένας από τον άλλο, δεδομένης της διαφορετικής τους ιδιοσυγκρασίας και φύσης, ασφαλώς... Γρήγορα το αίσθημα μεταξύ τους φούντωσε! Σύντομα, το μόνο που ήθελαν ήταν να κουλουριάζονται στο γρασίδι και να τρίβουν τις μουσούδες τους... Όταν ήταν μαζί περνούσαν υπέροχα, αν και η γάτα ζήλευε καμιά φορά όταν ο σκύλος λιγουρευότανε σκυλίτσες στο πάρκο. Τη ρωτούσε συχνά αν τον αγαπάει κι εκείνη του έλεγε πάντα "ναι" αφού ήταν τόσο διαφορετικός και ξεχωριστός! Είχε καλοσύνη στα μάτια του και της άρεσε που τη γαργαλούσε με τα μακριά του μουστάκια :)
Σύντομα όμως αγχώθηκε η γάτα με το μέλλον αυτής της σχέσης και δεν άντεξε άλλο. Όσο κι αν τον αγαπούσε ήξερε ότι πάντα θα τη βασάνιζε η σκέψη πως μπορεί μια μέρα αυτός να προτιμήσει μια σκυλίτσα! Η ανασφάλειά της μεγάλη, και ο σκύλος μάλλον δεν κατάλαβε ότι μια γάτα έχει ανάγκη από συνεχή επιβεβαίωση. Δε της έφτανε να τη φιλάει, ήθελε ν' ακούει και πόσο πολύ του άρεσαν οι ροζ πατουσίτσες της και ήθελε να της λέει συνέχεια πόσο την αγαπάει και ότι όλες οι σκυλίτσες μαζί δε την έφταναν ούτε στο μικρό της το νυχάκι! Αντί γι' αυτό όμως, ο σκύλος της έκανε πλάκα μιλώντας για σκυλίτσες που ήξερε και που συναντούσε καμιά φορά στο πάρκο του. Έτσι όπως την κοιτούσε και την περιεργαζόταν με τα πέλματα και τη μουσούδα του εκείνη δεν ήξερε αν όντως την αγαπάει γι' αυτό που είναι ή απλά ασχολείται μαζί της επειδή εκείνη του το επιτρέπει! Οι γάτοι ήταν εκεί γι' αυτήν, μα δε την ένοιαζε. Ο έρωτάς της για το σκύλο την πονούσε αλλά το κράτησε κρυφό...

Σιγά σιγά επέβαλλε στον εαυτό της την ιδέα ότι οι σκύλοι είναι για τις σκυλίτσες και οι γάτες για τους γάτους. Έχοντας λοιπόν αυτό στο μυαλό της πορεύτηκε. Εκείνος δεν κατάλαβε γιατί η γάτα του τον αποφεύγει μιας κι εκείνη τον αγαπούσε πολύ για να του πει ότι δεν άντεχε άλλο να είναι μαζί του. Δε μπορούσε να του το νιαουρίσει. Άφησε τον χρόνο να κυλάει μέχρι που ο σκύλος τη ρώτησε "Τι τρέχει και δε μου κουνάς την ουρά σου πια; Έχεις να μου νιαουρίσεις πολλές μέρες. Εγώ σου γαβγίζω από την αυλή μου και περιμένω να σε δω να περνάς το φράχτη να βρεθούμε αλλά εσύ τίποτα..." Τότε η γάτα συνειδητοποίησε ότι έπρεπε να του είχε πει από την αρχή τους φόβους της. Τώρα ήταν αναπόφευκτο να τον πληγώσει. Λίγο αργότερα, ο σκύλος αποχώρησε με δάκρυα να κυλάνε, να διαπερνούν τα μουστάκια και να ποτίζουν τις τριχούλες στα μουσουδάκια του μη μπορώντας να βγάλει από τη σκέψη του τα σκληρά της λόγια... Του είπε ότι δεν υπάρχει τίποτα ουσιαστικό μεταξύ τους, ότι ποτέ δεν ήταν ερωτευμένοι πραγματικά ο ένας με τον άλλον και πως με λίγα λόγια, απλά εκμεταλλεύτηκαν τη διαφορετικότητα για να ζήσουν μια αυταπάτη, ένα όνειρο που δεν είχε βάση για να γίνει αληθινό. Αργά ή γρήγορα "εσύ θα γυρίσεις στις σκυλίτσες σου, όταν συνειδητοποιήσεις ότι εγώ είμαι μια ΓΑΤΑ, ότι δεν είμαι σαν εσένα!" του είπε και εκείνος έμεινε αποσβολωμένος να τη κοιτάει με τα μάτια γουρλωμένα, αλλά γεμάτα θυμό. Εκείνη γνώριζε ότι ίσως μετανιώσει, ίσως σκεφτεί ότι έπρεπε να είχε αφήσει τα πράγματα να κυλήσουν φυσικά και να ζήσει τον έρωτά της, αλλά όχι! Δεν μπορούσε να βασανίζεται. Ήταν δειλή. Τελικά τον αποχαιρέτησε τόσο φοβιτσιάρα που ήταν και προτίμησε να αναζητήσει την τύχη της στις γατογειτονιές και πάλι. Εύχεται να βρει ο σκύλος της μια καλή σκυλίτσα ν' αγαπήσει και να τον κάνει ευτυχισμένο, όπως εκείνη με τις γατίσιες εμμονές της δε μπόρεσε.

(tiggles & imbok2000 τα μέλη του flickr.com από όπου πήρα τις photos)

Λευκάδα - από παραλία "Κάστρο"

Φυλλομετρώντας μια ζωή
όχι ακόμα ολόκληρη,
μα λίγο μόνη,
διαπίστωσα πως είναι ίδια
μ'αυτή που είχα ονειρευτεί . . .

green love

Φωτοσυνθέτει η αγάπη

στη χλωροφύλλη της η ζήλεια παίρνει χρώμα
πράσινο -σκούρο-
λαμπερό...
Από το άγχος της ταΐζει
και με τη σπίθα καθημερινά φροντίζει
τα φύλλα, τα κοτσάνια
Πιες γαμώτο, κοίτα τον ήλιο !!!
για να ζήσεις
να μη χαθείς
απ'τον κήπο αυτό ποτέ

...μη με ξυπνάς απ'τις έξι!!

You Sometimes Don't Get Enough Sleep

You're often more tired than you'd like, and you're probably not getting enough quality sleep. Sleeping a little more could make you a lot more energetic and happy. Try having a bedtime, keep your bedroom cool, and only eat fruit before bed.

Do You Get Enough Sleep?

The amount of sleep required by the average person is five minutes more. ~Wilson Mizener

My new wallpaper :)

Leave me alone tonight

and come back tomorrow

But if you can't stand this fight
abandon me now in sorrow

Διαφορετικοί όπως η κιμωλία με το τυρί...

Athens 2004

Ο zero2one με κάλεσε να πω τι μου έχουν αφήσει οι Ολυμπιακοί της Αθήνας … 3 χρόνια μετά.
Δε θα πω τι μου έχουν αφήσει σαν μάθημα, αλλά τι θυμάμαι πολύ έντονα από εκείνο το καλοκαίρι.

* Θυμάμαι όταν πέρασε η Ολυμπιακή φλόγα από τη περιοχή μου πήγα να τη δω και φωτογράφισα με το κινητό μου ένα σκυλάκι που η ιδιοκτήτριά του είχε ντύσει ασορτί με το δρομέα και κράταγε στο στόμα του μια μίνι ελληνική σημαία!
* Ευχαριστήθηκα το χειροκρότημα όταν μπήκαν στο στάδιο οι Ιρακινοί αθλητές.
* Δεν είμαι σίγουρη αν τα αδέσποτα σκυλάκια όντως πήγαν σε κάποια στέγη για να βρουν αργότερα ένα σπίτι –ή έστω να επιστρέψουν στους δρόμους- ή αν τα σκότωσαν.
* Σιχάθηκα τον ΕΛΛΗΝΑ για ακόμα μία φορά με αφορμή ένα περιστατικό: μπαίνω σε ταξί με το φίλο μου –ξανθός αυτός ξανθή κι εγώ- και το μόνο που του είπαμε ήταν η περιοχή μας. Δε μιλάμε για αρκετή ώρα και όταν κάτι είπα εγώ πετάγεται ο ταξιτζής και παραπονιέται «Ωχ! Έλληνες είστε παιδιά; Γαμώτο, σας πέρασα για Άγγλους, θα σας τα’ παιρνα χοντρά…».
* Περισσότερο λυπήθηκα που δε πήγα στους Παραολυμπιακούς.
* Δε μ’ άρεσαν οι μασκότ. Ωραία σαν ιδέα αλλά αυτό που είδα δεν ήταν τίποτα το ιδιαίτερο.
* Τρελάθηκα από τη τελετή έναρξης, άντε και λήξης, αλλά όταν ξεκίνησε με εκείνη τη χολιγουντιανή υπερπαραγωγή πίστευα ότι θα το θυμάμαι μια ζωή σαν τότε. Τρία χρόνια ήταν αρκετά…
* Ναι, μετανιώνω που δε πήγα σε ούτε ένα άθλημα, αλλά όχι πολύ. Δε θα δικαιολογηθώ, παρόλο που εκείνο το καλοκαίρι ήμουν ιδιαίτερα busy. Ακόμα κι αν δε θα μ’ άρεσε ο αγώνας που θα έβλεπα, πιστεύω έπρεπε να είχα πάει έστω σε έναν.
* Είχα ξενερώσει με τους εθελοντές που βαριόντουσαν τη ζωή τους, έως μισούσαν αυτό που έκαναν - δε ξέρω πού βρήκε η τηλεόραση τόσους ενθουσιασμένους νέους, όσοι γνώρισα εγώ πάντως έλεγαν ένα ξεψυχισμένο, ψεύτικο ‘Ναι ωραία εμπειρία’ και πάντα συμπλήρωναν ‘Δε θα το ξανάκανα με καμία δύναμη’ …
* Ο Ολυμπιακός Ύμνος, ειδικά ο στίχος με το ‘πνεύμα του ωραίου του μεγάλου και του αληθινού’ δε μου φέρνει στο μυαλό το 2004 αλλά αυτό που φαντάζομαι από το 1896. Το 2004 είδα πάρα πολλούς Έλληνες να ξεσκίζονται στην προσπάθεια –και μαζί να ξεσκίζουν και την εικόνα της χώρας μας- να κλέψουν, να κοροϊδέψουν, να κερδίσουν. Κι από πάνω φυσικά, να ζητήσουν και τα ρέστα, σε τυχόν αμφισβήτηση του Αρχαίου Πνεύματος του Αθάνατου…
* Μακάρι να τα θυμόμουν διαφορετικά, μακάρι να τα είχα ζήσει διαφορετικά. Παντού το ίδιο σκηνικό, μια βιτρίνα σε αμέτρητες παραλλαγές.

***Δίνω τη σκυτάλη στο Στοχαστή, όπως πάντα, στο φτυαράτσι και στον byrona να πουν ό,τι θέλουν για τους Ολυμπιακούς της Αθήνας το 2004.

Τρέντυ Λίτσα

Δυο λόγια της συμμαθήτριάς μου της Λίτσας στον θεολόγο μού έχουν μείνει στο μυαλό και δε λέω να τα χωνέψω. Τώρα θυμήθηκα και τη συζήτηση που ακολούθησε με αφορμή τη Λίτσα… Είχε πει ο θεολόγος ότι μετά το γάμο ό,τι και να συμβεί στον ένα από τους δύο συντρόφους, από άποψη υγείας ή αλλαγής επιφανειακής (πχ. εξωτερική εμφάνιση) ο άλλος αν τον αγαπάει πρέπει να υπομένει τα πάντα. Κάπως το ‘φερε η κουβέντα και πήγε στο σεξ η συζήτηση, δηλαδή αν ο σύζυγος μείνει παράλυτος, η σύζυγος δεν είναι λογικό να τον απατήσει; Ανάγκες θα έχει κι εκείνη! Ο θεολόγος δεν ήξερε τι να πει, τα ‘χασε παπάς άνθρωπος, και λέει τότε τη γνώμη της μια άλλη συμμαθήτριά μου: παντρεύεσαι τον άνθρωπό σου, την αγάπη σου για μια ζωή, και όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο έχεις υποχρέωση να του συμπαρασταθείς και όχι να κάνεις χειρότερα τα πράγματα! Και να τι είπε η (όχι και τόσο τρέντυ) Λίτσα… «Δεν υπάρχει περίπτωση, αν κάτι γίνει και ο άντρας μου δε θα μπορεί πια να με ικανοποιεί, θα τον χωρίσω αμέσως! Δε γίνεται να θυσιάσω αυτό το κομμάτι της ζωής μου για μια άτυχη στιγμή του άλλου!!» και μένουν όλοι στην τάξη άφωνοι… Ο δε παπάς είχε ανοίξει ένα λαγούμι και είχε κρυφτεί μέσα από τη σύγχυση και τη ντροπή του!

Μήνες αργότερα βρέθηκα με τη μεγαλύτερη ως τότε αγάπη μου στο αρχαίο κάστρο της Πάτρας και μιλούσαμε… Θυμηθήκαμε αυτή τη κουβέντα της Λίτσας και με ρώτησε τι θα έκανα αν πάθαινε ένα ατύχημα και αυτομάτως η σεξουαλική μας ζωή εξαφανιζόταν παντελώς. Προσπαθούσε να μου εκμαιεύσει μια απάντηση επικεντρωμένη στα δικά μου συναισθήματα, το γύριζε γύρω από το πώς θα ένιωθα σαν σύντροφος ενός σακάτη που δε μπορεί να κάνει σεξ πρώτα απ’ όλα! Θα ντρεπόμουν, θα τον λυπόμουν αλλά δε θα μου πήγαινε η καρδιά να τον αφήσω ωστόσο θα ικανοποιούσα τις ανάγκες μου αλλού…; Δεν άκουσα τις ερωτήσεις του εκείνη τη στιγμή. Τώρα, τόσο καιρό μετά, τις θυμήθηκα. Τότε και μόνο που μου ήρθε στο μυαλό η εικόνα του ως παράλυτου/ακρωτηριασμένου… κλπ το μόνο που ένιωσα ήταν μια βαθιά αγάπη και η ανάγκη να του σταθώ, να του συμπαρασταθώ αιώνια, να τον βοηθήσω να το ξεπεράσει και να αισθανθεί εκείνος καλύτερα, όχι εγώ. Εκείνος υποτίθεται έπαθε το ατύχημα για παράδειγμα, εκείνου η ζωή άλλαξε 180 μοίρες. Εμένα η μόνη μου λύπη ίσως ήταν που δε θα ξαναέκανα έρωτα μαζί του, όχι γενικώς. Αλλά το θέμα θα ήταν πάντα και μόνο εκείνος και το πόσο τον αγαπούσα.

Από τότε προσέχω πού και σε ποιους λέω «Σ’ αγαπώ». Όσο ερωτευμένη κι αν νιώθω, θέλει χρόνο αυτή η κουβέντα. Είναι περίπλοκη, εύκολο να την πεις, σε ξεγελάει πολλές φορές και ενίοτε σε πληγώνει κιόλας. Δεν είναι απλά ένα γλυκό, όμορφο ρομαντικό συναίσθημα. Όπως λέει το τραγούδι «η αγάπη δεν είναι μοναχά ένα βλέμμα, θέλει όλο το αίμα, δεν είναι μόνο ένα ΜΕΙΝΕ»… Με την ευρεία έννοια ίσως να μη μπορείς να χαρακτηρίσεις αλλιώς αυτό που αισθάνεσαι, να θες να το συμπυκνώσεις, να μη γράφεις πια ποιήματα και να μη κάνεις άπειρα κοπλιμέντα, να μη κοιτάς στα μάτια μόνο σαν υπνωτισμένος, να μη μπορείς να φιλήσεις, να θες ΚΑΤΙ να πεις. Το καταλαβαίνω και το ζω κι εγώ… Δε συγκρατείσαι, δε το ελέγχεις γιατι δε ΘΕΣ να το ελέγξεις! Παρασύρεσαι κι αφήνεσαι κι είναι ωραίο... Είμαι ευκολόπιστη κι εγώ γαμώτο, αλλά όταν λέω το σ’ αγαπώ θέλω να εννοώ αυτό που προσπάθησα να εξηγήσω προηγουμένως. Για μένα είναι η ανιδιοτελής και αφοσιωμένη αγάπη, το απόλυτο δόσιμο του εαυτού σου, της ψυχής σου. Όσο κι αν αλλάξουν τα πράγματα, από οποιαδήποτε άποψη, όσο άσχημος στραβός κουτσός κι ανάποδος αν γίνει, όσο κι αν ‘καεί’ από τη καθημερινότητα και τα βάσανα, όσο φοβητσιάρης κι αν είναι στην αρχή, να είσαι εκεί. Τότε νιώθω πιο θεά από τους θεούς. Μεγάλο χάρισμα να μπορείς να βλέπεις έτσι τον άλλον. Και η μεγαλύτερη ευτυχία να μην το αισθάνεσαι μόνο εσύ… Δεν είναι κι εύκολο.